AD LIBRI IX, GAP. VIi. 
4i 
πάρδαλις — παρδαλιαγχές'] Albertus: Eodem etiam 
modo animal , quod graeci fer dalie , quod Auicenna ία Li¬ 
ne nominat leopardum, quando comederit herbam veneno¬ 
sam, quae fridalydon graece , latine strangulator leopardi 
vocatur, idem deinceps praeter leones nominat etiam lupos 
et quidem priore loco. 
εκτ ινος δένδρου] Versio Thomae : ad aliquam arborem·*— 
vt non adscendat longe — saltans enim ad ipsum. Aliter 
igitur scripta legit verba. Albertus: vasa plena stercore 
squibalico hominis ponunt sub arboribus et occultantes se 
non longe rapiunt vel interficiunt leones , qui ad vasa illa 
gratia medicinae accedunt: et similiter faciunt lupis pro- 
pter medicinam illuc venientibus. Is igitur verba όπως μι] 
άποχωρη aliter scripta ad venatorem retulit. Auctor Mi- 
rabii. auscult. c 6. iv Αρμενία φάρμακόν τι ψασϊ φν&σβαι, 
ο καλείται παρδάλειον. Τοντω ονν , όταν ocpdij πάρδα -r 
λις, χρίσαντες το εριον άφιάσιν * η δέ, όταν άψητατ αυ- 
τον, ζητεί,. ώς εοικε, την του άνθρωπον κοπρον. Alo καί 
οί κυνηγοί εις άγγεϊον αυτήν έμβαλλοντες εκ τίνος δένδρου 
κρεμώσιν, ϊνα προσαλλομένη καί νπερκοπος γενομένη νπ 
αυτών παράλυση καί υποχείριος γένηται. vbi vulgatum 
τούτο cum Heynio correxi. Idem sequens το εριον muta¬ 
bat in κρεάδιον , Natalis de Comitibus scripturam Juntinae 
et Camotianae ro Ιερεϊον '.vertit. Pardalianches simpliciter 
herbam interpretatur Aelianus Η. A. 4 , 4 q. εάν γενσητατ 
αγνοούσα τού καλόν μενούπαρδαλιαγχου, πόα δεστίν, «ττο- 
πάτημα άνθρωπον ποΰέν άνιχνεύσααα διασώζεται. Con¬ 
tra Plinius 8. cap. 27. Pantheras perfricata carne aconito 
(venenum id est ) barbari venantur. Occupat illico fauces 
earum angor ; quare pardalianches id venenum vocauere 
quidam. At fera centra hoc excrementis hominis sibi me¬ 
detur, et alias tam auida eorum, vt a pastoribus ex indu - 
stria in aliquo vase suspensa altius , quam vt queat saltu 
attingere, iaculaiido se appetendoque deficiat et postremo 
expiret; alioqui viuacitcitis adeo lentae, vt eiectis inter a- 
