AI) LiBBI IX. CAP. IX. 
65 
ρηνας εις τό έφολκόν προτείνει των άλλων τον τρόπον τού¬ 
τον. Ίέατηκεν άδων ο πρώτος, έστιν οί τό μέλος προ - 
κωμικόν, εις μάχην νποθηγον τον άγριον' εστηκε δ'έ* λό¬ 
χων προς τη πάγη. Ο Sij τών .άγριο)ν κορυφ αίος αντά ας 
προ της αγέλης ως μαχον μένος έρχεται' ο τοίνυν τι^ασ- 
σός έπΐ ποδα αναχωρεί, δεδιέναι υκη :ι το μένος' ο δ έπειστ 
γαύρος, ώς οία δήπου κρατών ηδη, καί ίαλωκεν ένσχεθεϊς 
ry πάγη. Καί εαν μεν ή άρρην ο τοϊς θηράτροις παραμέ¬ 
νουν etc. In nostro loco vulgatum άντιάσας otiosum est, 
posteaquam ωθείται επί τον θηρευτήν πέρδικα ώς μαχον- 
μένος praecesserat, modus vero aucupii plane tacetur, qui 
verbo άντάσας planissime enarratur. Mas cantilians ci¬ 
cur prouocat ad pugnam ferum gregem, et singulos ad do¬ 
lum illectos in potestatem venatoris redigit. Pluries in hoc 
ipso loco verbum άντιαζειν corruptum et vel a Plinio vel 
a Thoma in άνταδειν mutatum reperiemus. Quod attinet 
ad πηκτάς, vides Aelianum πάγην et θηρατρα interpre¬ 
tatum esse; Gaza compagem vertit, Scaliger caneam vi¬ 
mineam, cum quo senti tBochartus Hierozoici Tom. II. p. qo. 
qui alio nomine καρτάλλους et κλωβούς vocatas fuisse pu¬ 
tat. in loco Aristophanis Auiutn versu 528 πάς τις έφ * 
νμίν όρνιθευτης ϊστησι βρόχους, τταγίδας , ράβδους, ερ- 
κη, νεφέλας, δίκτυα, πηκτάς. Sui das πηκτάς interpreta¬ 
tur όργανον θηρευτικόν } Sclioliastes graecus είδος δικτυου. 
Auctor Ixeuticorum 3, η. οι πέρδικες θηρώνται λίνοις τε 
και πηκτίσιν η φωνή πέρδικός η παροξυνθέντες ές μάχην 
η έλαφου δορά. Sed modum capturae non explicuit, νευ- 
ροτενεϊς παγίδας habet Epigramma Antipatri Sidonii XVII. 
2 . quas nomine π a γης accuratissime descripsit auctor Ixeu¬ 
ticorum 3, i3. Albertus caveam interpretatus est, quam 
interpretationem et ipse cum Bocharto probo , et intelligo 
κλωβόν ^ qualem ad capiendos αίγίθονς , inclusa aue an¬ 
tea instituta ad doium, descripsit auctor ixeuticorum 3, i4. 
τουτου δε άλόντος] Versio Thoinae τουτου δ’ άδ ετος 
scriptum reddidit: hoc autem cantante. Albertus totum 
Adnot. II. E 
