AD LIBRI IX. GAP. X. 
71 
bus tutius in arboribus insistat . Albertus: scansionis et 
transitus per arbores. Deinde κολοιών monedularum vertit 
Gaza , gr ac culorum Scaliger, holois Tliomas. habent vn- 
gues fortiores et acutiores, quam sunt angues taleonum, quae 
est auis terrestris, Albertus. Dubitatio superest, quidnam 
Philosophus ex omni auium classe κολοιους comparet cum 
δρυοκολάπτη , quasi liic praecipue arboribus insideat ibi— 
que habitet, vt δρυοκολάπτης ; quod tamen non facit; ter¬ 
restris enim potius auis est, quanquam etiam in arboribus 
residere soleat. Sed vnguibus non vtitur ad reptandum, 
sed iis ramusculos in considendo amplectitur, vt reliquae 
au es. Quod si κολιών scribere velis et pici aliquam speciem 
interpretari, tum etiam δρυοκολάπτης erit intelligendus de 
peculiari specie aliqua picorum. 
των δρυοκολαπτών εν\ Gaza vertit: Sunt pici martii co- 
gnornine tria genera. Male abusus est Martii cognomine, 
quippe quod speciem peculiarem significat, recte monente 
Scaligero. Martio enim natura cirrhos dedit et grui Bale¬ 
aricae, teste Plinio 11. s. 45 . Supra 8 , 5 , 4 . dixit Philo¬ 
sophus: άλλα δ ’ έστϊ σκνιποφάγα — οΐον πιπώ η τε μείζων 
καί η έλάττων καλουσι δε τινες άμφότερα ταυτα δρυοκο~ 
λάπτας. Hoc vero in loco genericum nomen videtur esse 
δρυοκολάπτης , cuius species plures enumerat. Ita de Par¬ 
tibus 3 ,i. τοϊς δρυοκόποις ισχυρόν τό ρόγχος καί πάνν 
σκληρόν. Aristophanes Auium versu 58 ο. δρυκολάπτην no¬ 
minat tanquam auem rostro magno et forti armatam. Idem 
versu 979. δρυκολάπτης sine nota vlla nominatur. Picen¬ 
tinorum ducem vbi Strabo 5 . p. 24 o. (182. Siebenk.) me¬ 
morat δρυκολάπτην, addit: πϊκον γάρ τον ορνιν τούτον όνο - 
μάζουσι καί νομίζονσιν'Λρεως Ιερόν. Itaque δρυκολάπ την 
Picum Martium interpretatur. Hesychio καλοτυπος est ό 
δρυοκολάπτης. Eidem κραυγός, δρυοκολάπτου είδος, ab 
insigni scilicet clamore, quo siluae late personant. Aelia¬ 
nus Η. A. 1, 45 . δρυοκολάπτη tribuit ράμφος επίκυρτον* 
gibbum et eminens rostrum, vt versio habet. 
