AD LIBRI IX. GAP. XI. 
7 9 
factam ardeis, concharum similem pelecanibus tribueret, 
cum eandem rem de vtraque aue narratam legisset, nec 
animaduertisset scriptorem a Plufarcho excerptum ardeam 
nominare, quem alii peiecanem. Quarto denique loco 
Aelianus 6, 45. pelecanis inimicitias cum coturnice me¬ 
morat: πελεκάνο, δε μη νοείν φίλα ορτνγι, ita tamen vt 
nescias, de fluuiatili an de terrestri loquatur. Qui praeter 
eum has inimicitias commemorauerit, neminem equidem 
noui. Noster supra 8. c. i ‘ 2 . peiecanem bis cum anibus 
aquaticis nominauit, eiusque migrationes memorauit, nulla 
discriminis nota addita. Audi nunc Plinium jo. s. 56. 
Platea nominatur , aduolans ad eas, quae se in mari mer¬ 
gunt, et. capita illarum morsu corripiens , donec capturam 
extorqueat. Eadem cum deuoratis se impleuit conchis, 
calore ventris coctas euomit , atque ita ex iis esculenta 
legit, testas excernens. Quae Plinius vel ex Cicerone 
vel ex communi auctore transtulit Cicero enim de na¬ 
tura Deorum i. c. 49 . praelatus Aristotelis auctoritatem 
ita tradit: Legi etiam scriptum, esse auem quandam, quae 
Platalea nominaretur ; eam sibi cibum quaerere aduolan- 
tem ad eas aues , quae se in mari mergerent: quae cum 
emersissent piscemque cepissent, usque eo premere earum 
capita mordicus , dum illae captum amitterent: id quod 
ipsa inuaderet. Eademque haec auis scribitur conchis 
se solere complere, easque cum stomachi calore concoxe¬ 
rit, euomere, atque ita eligere ex iis , quae sunt esculenta . 
Originem lati ni nominis, diuerse scripti in Plinio et Ci¬ 
cerone, indagare hodie vix licet; videtur tamen ab ardea 
lati rostri ductum esse, et ipsa narratio ad hanc au em 
fuisse a pelecane translata. Altera id est prior Ciceronis 
narratio eidem aui, Plataleae vel Plateae appellatae, con¬ 
venire non videtur, sed diuersae, quam nescio qua simi¬ 
litudine nominis vel rei inducti scriptores cum πελεκάνι» 
confudisse videntur. Eadem narrantur hodie de Laro 
parasitico Linnaei, vti admonuit Jo. Beckmann ad Aucto- 
