AD L1BBI IX. CAP. XIII. 
93 
7}V τ εν ορεσσι etc. Ynde colligere licet, ipsam cymindin 
residere in abietibus earum que vmbra occultari solere. 
De scriptura κύβινδις colligo ex Scholio Veneto boc: 
κρύπτει, δέ η χαλκίς άεϊ την κεφαλήν υπό τούς κλάδους. 
Alterum Codicis Β. ita: Ό κύμινδις οίκεϊ μέν ορη, έστϊ δέ 
μέλας χαλκίζων την χροιάν καί μέγεθος δσον Ιέραξ φ ασ¬ 
σοφόνος, ως φησιν Αριστοτέλης. Παρά δέ τισι βηλυ- 
κώς η κύμινδις, ενεπίφορον εις ύπνον το υρνεον. ~Κύ- 
μινδις δε λέγεται διά το αεί την κεφαλήν ύπο τούς κλά~ 
δυυς κρύπτειν. Voluit ergo κύμινδις dictam quasi κρύβιν- 
δις , plane vti auctor Etymologici M. qui tamen auem ait 
caput abscondere solere εις τάς σήραγγας των δένδρων 
καταδύνουσαν. Quae sunt tam inepta, quam altera ratio, 
quam addit: η διά την της φωνής ομοιότητα ταύτης ετυ- 
χε της ονομασίας. Praeclare vidit Heynius ad Homerum 
p. 587. Grammaticum debuisse potius aut voluisse, si per 
librarios licuisset, vocabuli originem deriuare ex verbo 
κνπτειν. Hanc viri egregii coniecturam confirmat libri 
Vaticani scriptura κύβινδις; vbi meminerit lector, sae¬ 
pissime litteras β et μ in vocabulis graecis permutatas 
esse. Est etiam locus Cratini comici apud Hesychium: 
Κύβηλις. τινές την τνροκνηστιν φασίν. έπαιξε δέ ό Κρα- 
τίνος παρά τό Χαλκίδα κικλησκουσι $εοϊ, άνδρες δέ κύ- 
μινδιν. qui liuc trahi possit; sed comica parodia potuit 
formam potius spectasse dicendi quam vocabulum κύμιν- 
δις. Insolentius vocabulum κύβηλις erat, quo μάχαιρα, 
η τούς βούς τραχηλοκοπεϊ, significabatur, testante Photio; 
alii alio vocabulo appellabant. 
Redeo ad locum Scholiorum, qui ex nostro aperte du¬ 
ctus est, ita tamen, vt quaedam omissa sint, alia addita, 
quae hodie non comparent. Primum legit in nostro Ό κύ- 
μινδις οίκεϊ μέν όρη , omissis verbis όλιγακις μέν φαίνε¬ 
ται. Contra Eustathius ad h. 1. Homeri p. 978. cuius lo¬ 
cum iam olim comparauit egregius ille Conr.Gesner p. 55 . 
habet: ό κύμινδις όλιγάκις φαίνεται, οίκεϊ γάρ ορη , μέ- 
