A D N O TAT IONES 
9* 
γεΰος όσον φασσηφόνος Ιέραξ, την Ιδέαν λεπτός καί μα¬ 
νούς. Κνμινδίν δέ καλονσιν ίωνες αυτόν. Οντος ημέρας 
μεν ον φαίνεται, διά το μη βλέπειν οξύ, τάς δε νύκτας 
•ΰηρεύεΐβ ώς οι άετοι. Καί μάχεται προς τον αετόν ούτως 
αφοδρώς, ώστε πολλάκις άμφω λαμβανεσβαι — νομέων· 
Νεοττενει δ ’ έν πέτραις etc. Deinde subiungit verba : λέ¬ 
γει δέ η ιστορία καί ώς μέλας έστί χαλκίζων την χροιάν, 
όΰεν καί χαλκίς λέγεται. Haec Eustathiana pleniora esse 
in Sclioliis Victorianis admonuit Heytie p. 65 κ sed verba 
ipsa apposita optassem, vt de postremo loco certius indi¬ 
cium lieri posset. Sane si scriptura κύμινδις, quam 
omnes etiam Codices a Camo comparati tenent cum ver- 
sione Thomae , praeferenda erat, tum praeeunte auctore 
Scbolii Veneti Ό κύμινδις scribendum erat, ita enim se¬ 
quens μέλας , deinde μακρύς καί λεπτός cum eo genere 
cunuenient. At enim vero, si κύμινδις statim ab initio 
nominatur, nec alterum , χαλκίς , subiicitur, tum non 
apparet ratio, cur Philosophus subiecerit verba κνμινδίν 
δε καλονσιν’Ίωνες. Ineptum profecto est varietatem ap¬ 
pellationis annotare in aue, cuius vulgare et vsitatum 
nomen omiseris. Quod si dicas, membrum hoc apposi¬ 
tum propter sequentem Homeri versum, cuius interpreta¬ 
tionem obiter ponere voluerit Philosophus, possum re¬ 
spondere, consilium hoc minime apparere. Tolle enim 
verba ής καί 'Ομηρος μέμνηται — κνμινδίν , et videbis, 
nihil ad sensum deesse, nec llagitari mentionem Homerici 
versus ab antecedente sententia. Quod si vero Philoso¬ 
phus Homericum versum interpretari voluisset, tum mem¬ 
brum illud κνμινδίν δέ — αντην demum post versum 
subiungi debebat. Accedit etiam altera difficultas. Si 
primo statim loco Philosophus dixit. Η δέ Κύμινδις, tum 
non solum inepte sequitur μέλας, deinde μάκρος καί λε¬ 
πτός j sed demum etiam sexu mutato αυτήν. Quanquam 
hanc offensionem tollat scriptura apud Eustathium posita 
Compara niuic haec verba, ‘ Ηδέ κύμινδις — κν- 
αυτον. 
