ADNOTATiONES 
118 
ποιος , ό Αριστοτέλης έν τω περίζώιον. quam glossam Sal- 
masius referebat ad locum eum liuius libri, vbi vulgatur 
πτνγγί. Verum locus Antonini Liberalis cap. 5 . docet, 
hunc nostrum locum intelligi ab Hesychio. Ibi vero haec 
traduntur: ή δε Βονλϊς εγένετο πώϋγ'ξ , και αυτή τροφήν 
εδωκεν 6 Ζευς μηδέν έκ γης d -νόμενον, άλλα έσέΗειν 
όφΰαλμους ίχΰυος η ορνιΰος η οφεως. — Τιμάνδρην δ’ 
Ιποίησεν αίγιΰαλον, καί έφάνηααν επί ταύτόν ουδεποΰ * οι 
όρνιθες ουτοι. Haec illeexBoei ορνιΰογονία, vnde vel ex 
simili scriptoris antiquissimi libro multa traduxit in opus 
suum Aristoteles, quae fabulas de permutatis hominum 
formis admixtas habent vel ad eas referuntur. Etymologi¬ 
cum Μ. πώϋγγες, al aiJuiai, ai κληΰείσαι βουγγες, παρά 
την βοήν και ί'ύγήν. Eadem Suidas h. ν. habet. Auctor hu¬ 
ius postremae glossae πωϋγγα auem facit aquaticam; con¬ 
tra Boeus et Aristoteles, post ardeas nominans, palustrem 
potius facere videtur. 
προς τά άλλα ] Intellige γένη, et si ad proxima τρία 
γένη των ερωδιών referas , liabes argumentum satis cer¬ 
tum confirmandae opinionis Bellonii, qui genus ardearum 
intelligi censebat, quod inter arundines habitat et nidifi¬ 
cat, a voce taurina Gallis butor vocatum. Captum auda- 
cissime impugnat feras et hominem ipsum, oculos impri¬ 
mis rostri mucrone impetens. 
καί γάρ εκείνη ] Versio Thomae εκείνη lectum * reddidit: 
simul cum illa viuit. Aelianus Η. A. 2, 47. ex communi 
fonte haec tradit: η δ' ορειος άρπη των ορνίθων προσπε- 
σούσα τους οφθαλμούς άφαρπάζει. ad quem locum po¬ 
sui emendationem loci nostri. Albertus h. 1 . ita vertit: 
Auis autem fraudius , de qua diximus, hoc habet pro¬ 
prium, quod libenter comedit oculos auiutn, et ideo pu¬ 
gnat acri pugna cum aue quae arhy vocatur ; sed mores 
eius in aliis eiusdem auis moribus assimilantur. 
