128 
ADNOTATIONES 
satis cauet additum άλλο γένος, praesertim si copulam καί 
antecedentem delere volueris. Mihi mirum accidit, peie- 
canum graculum in Graecia non visum, et tanquain pere¬ 
grinum commemoratum fuisse. Sed quid opus est suspi¬ 
cionibus? Manifesto noster 8, 3 . pelecanum hunc κόλακα 
vocat. 
4 . Κορυδαλων — εχουσα ] Med. ουκ εχουσα habet. Al- 
bertus : auis quae dicitur harcorycon — quorum onus ma-i 
net in terra seniper , alius etiam manet in terra et iuxta 
aquas, sed congregatur — et ambo sunt esibiles. Modus 
autem prior galeam de pennis habet in capite paruam, et 
hi nobis modi geceid vocantur, et est auis quae per cuti ens 
animalia iuxta habitationem suam transeuntia. Camus 
in Commentario species alaudarum ah Aristotele nomina¬ 
tas cum definire conaretur, statim in eo lapsus est, quod 
nomina κόρος, κορυδός, κορυδαλλός, κορυδαλλίς et κορό- 
δων tanquain synonyma simul ponit, nec loca et notitias 
curiose separabit cum singulis nominibus. Primum enim 
antiquissimis Graecis κορυδαλόν fuisse dictam alaudam 
cristatam constat ex dicto Simonidis saepiuscule memorato 
a Plutarcho: ΤΙάσι κορ^δαλοΐς φύσει λόφος επεστι. idern 
apparet ex iabula tradita a Theocrito 7, 23 . vbi έπιτυμβί- 
διοι κορυδαλλίδες dicuntur. Sed idem versu i 4 i. habet: 
άειδον κορυδοι καί άκαν&ίδες, εστενε τρύγων. luyliio 
10, 5ο. incipere messores ait opus εγειρομένω κορυδαλ¬ 
λό), surgente corydalo. Fabulam de parentibus in capitis 
λ®φφ (vocabulum tumulum et cristam significatJ sepultis 
de κορνδω narrat Aristophanes Auiurn fabulae versu 471. 
Sic enim ter in isto poeta scriptum vocabulum extat, alibi 
vero κοουδος mutato accentu. Aliam fabulam ex Boeo 
de κορυδφ ex muliere in auem mutata, cum etymologia 
nominis, ότι εκορνσοετο προς τας ίππους, retulit Antoninus 
Liberalis cap. 7. Verum constans veterum opinio de mata 
κορυδου voce prouerbio etiam prodita fuit: και κορυδός εν 
άμουσοις φθέγγεται. In Epigrammate: ει κυκνιο δυ^αται 
