ι46 
A D Ν Ο TAT IONES 
διαγνωναι δ'ού χαλεπόν ό μεν γάρ εστι νεβροφόνος ερε- 
μνός , μεγας τε καί άλκιμος, ό δ' αετός μελάντερος καί 
ελάσσων εκείνου. Cuius loci difficultatem nemo interpre¬ 
tum nec sensit nec explicuit. Primum enim auis nomen 
νψιαιετός nusquam memoratum legitur, nec, quodgenus si¬ 
gnificetur, constat. Sed nuper demum doctissimus Bast 
in Epistola Critica ad Gallum Boissonade monuit, in Co¬ 
dice Antonini inspecto a se Tabulam Capitum praepositam 
libro ex lioc loco habere νπαίετος , quam scripturarii equi¬ 
dem probo, quoniam etiam Aristoteles plura ex Boeo du¬ 
xisse videtur. Altera istius loci difficultas in lectione vul¬ 
gata erat in eo, vt nescires, an auis ΰψιαίετος cum aquilis 
in vniuersum, an cum certo aquilarum genere comparetur. 
Nominatur enim deinceps νεβροφόνος , quod certo cuidam 
generi proprium fuisse Aristoteles docet. Sed scriptura 
νπαίετος docet, generatim αετόν nominari, et vniuersum 
ordinern aquilarum verarum intelligi. Itaque verba δεύτε¬ 
ρος ορνίθων μετά τον αετόν pertinent ad gradum et digni¬ 
tatem liypaieti, quae etiam ipso nomine significatur, vt in 
νποτρώρχη. At enim vero scriptura ύπαίετος ipsa non 
caret difficultatibus. Prima et maxima est in fortitudine 
vocabulo αΐκιμος expressa, quam sequitur altera ex epi¬ 
theto νεβροφόνος ducenda, quod ad aquilam potius perti¬ 
nere putaueris. Magnitudo quidem maior liypaieti conue- 
nit cum Aristotelico. Sed subiunguntur in comparatione 
aquilae, quae non totum genus, sed quandam speciem cer¬ 
tam definire videntur. Neque enim quiuis αετός μέ’Κας 
vel μείάντερος quam percnopterus vel hypaietos, nec qui¬ 
vis minor hypaieto ·, saltem d γνήσιος excipiendus erat. 
Quid si suspiceris, vitium scripturae sententiam scriptoris 
obscurasse? Verba igitur 6 μεν γάρ — άλκιμος videntur 
ad proxime antecedens άετός referenda esse; tum vero 
scribendum erit o' δ νπαίετος μελάντερος καί έλασσων. 
Ita certe prius membrum de aquila redigitur in concordiam 
cum doctrina Aristotelica; alterum tamen adhuc habet du- 
