AD LIBRI IX. CAP. XXV. 
173 
tiao rw άγκίστρω την αρχήν η καταπιονσα πάραχρημα 
έαντης τό εντός μετεκδυσα ετρεψεν όντως εξοι ,—- καί τού¬ 
τον δηπου τον τρόπον εξεωσατο τό άγκιστρον. Quod ex¬ 
scripsit ex Plutarcho de Solertia p. i 83 . Hutt. qui tamen 
in libro de Sera Numinis Vindicta: ώσπερ αΐηβαλαττιαι σκο- 
λ οπε'νδραι καταπιουσαι τό άγκιστρον εκτρεπουσιν εαυτάς . 
ad quem locum Batauus Editor malim Plutarehum incon¬ 
stantiae quam erroris accnsasset. Scolopendram cetaceam 
Labet Aelianus Η. A. i 3 , 2 . 3 . ad quem posui Antiphili etTheo- 
doridae epigrammata, vbi eadem scolopendra describi vi¬ 
detur; Theodoridas eam σε'λαχός vocat. Ad Nereidum ge¬ 
nus scolopendram Aristotelis retulit O.Fr. Mulier; alii forte 
cum Apliroditis Linnaei comparabunt. De nomine et ge¬ 
nere terrestri dictum ad 4 , 7, 2. 
κνίδαι\ De iis dictum ad 2, 6. Addo nunc, κνίδαν her¬ 
bam liodie Graecis audire τζουκνίδα teste Cangii Glossario 
et Scholiaste Oppiani ad Halieut. 2, 4 ay. Incolae insularum 
Zacynthi et Corcyrae vrticas marinas hodieqiie κικουνίδας 
vel κικνίδας appellant, testante Italo Car buri in libro: 
Nuova liaccolta cP Opus coli scieniifici e Jilologici Tom. 111 . 
qui locus germanice versus legitur in libro Allgemeines 
Magazin Tom. X. pag. i 65 . Ceterum Medie, κ.νείγαι, Vatie. 
κνίγαι habent h. 1. 
5 . ώσπερ καί η σκολυπενδρα ] Haec verba in errorem 
induxerunt Plutarehum, qui sequentia legisse vel attendisse 
animum non videtur. Hinc Antigonus cap. 54 . τάς δέ κα - 
Ιου μεν ας άλώπεκας, όταν αισίων τα ι , ότι τό άγκιστρον 
καταπεπώκασιν, άναδραμούσας άνωΰεν της ορμιάς άπο- 
τρώγειν. Eadem cum nostro tradit Oppianus Halieut. 3 , 
i 44 . vna nominans amias : εΰΰνς άνω σπενδονσιν ΰποφΰα- 
δον, aiipa δέ μέσσην όρμιην ί>π' όδούσι διέτμαγον, ηέ καί 
άκρας χαίτας- τοννεκα τήσιν έχαλκευσαν^’ άλιήόςκαυλόν 
ίπ άγκιστρο) δολιχώτερον , άρκος όδοντων. Aelianus Va¬ 
nae iiist. 1, 5 . ι/δε ανε'-άορε καί άπέκείρε την ορμιάν — 
ττολλακις δ* ονν καί δυο και τρία κατέπιεν άγκιστρα · ο 
