AD LIBRI IX. CAP. XXV. a 7 y 
μίν ως αύΰις επί λεηλασίαν τρεφόμενος, εξαπατήοας δέ 
et celera. 
τοϊς μακροΐς τοίς άιτοτείνουσο ] suis illis longis praeten¬ 
turis Gaza vertit. Sunt proboscides seu branchia longiora 
duo, quibus polypi carent. 
καταναλώση ] Versio Tbomae comprehenderit vtiliora. 
Hinc Antigonus c. 55 . τον δε πολύποδα κατατίΰεσΰαι τρο¬ 
φήν εις τας ΰαλάμας , καϊ όταν τα χρήσιμα άνάλωση, τα 
αχρεία έκβάλλειν * συνερχόμενα των ίχ$υδίων έπϊ 
τα εκβεβλημένα βηρεύειν, ποιούντα δέ το χρώμα παρα¬ 
πλή σιον οϊς αν εγγύς ή λίτϊοις * καί όταν φοβηΊή δε, τον- 
το ποιεΐν αυτόν. Plinius 9· cap. 29. Vescuntur conchylio¬ 
rum carne, quorum conchas complexu crinium frangunt; 
itaque praelucentibus testis cubile eorum deprehenditur. Et 
cum alioqui brutum habeatur animal , vt quod ad manum 
hominis cidnatat, in re quodam modo familiari callet. Om¬ 
nia in domum comportat; dein putamina erosa carne ege¬ 
rit, adnat antes que pisciculos ad ea venatur. Colorem mu¬ 
tat ad similitudinem loci, et maxime in metu. Recte ad 
Antigonum admonuit Beckmannus, in Philosophi libris lo¬ 
cum integriorem olim legisse Antigonum et Plinium; quare 
verbum συνερχόμενους inserui, vncis tamen seclusum. 
10. ώς καί ή σηπία ] Plutarchus de Solertia p. 172. ed. 
Reiskii, 187. Hutt.: 6 δέ καλούμενος αλιεύς γνώριμός εστι 
πολλόϊς, καί δια το εργον αντώ ’γέγονε τούνομα * ώ σοφί- 
σματι και την σηπίαν χρήσΰαί φησιν 6 Αριστοτέλης · κα- 
<&ίησι γάρ ώσπερ ορμιάν etc. vbi verba de sepia intempe- 
stiue et alieno loco in trusa sunt a librariis, translocanda in 
eum locum, vbi de polyporum mutatione colorum tracta¬ 
verat. 
ρίνη] Camus monet, in Scoti versione mentionem huius 
non fieri, sed ibi esse haec: nullus piscis hoc faciet, sicut 
facit multipes. Verum Albertus habet: nullus enim omnino 
piscis facit hoc, nisi tamen ille qui vocatur rahy. Iste enim 
Admot. II. M 
