* 9 2 
ADNOTATIONES 
C A Ρ V Τ XXVII. (vulgo XL.) 
ανώνυμον] Vulgatum ομώνυμον reddidit versio Scoti: 
et dicitur communis nominis. Albertus: Animal autem, 
cui nomen commune , quod est anulosum esse, magis pro¬ 
prie conuenit, est quod in commune habitat sicut grex> 
et ceram et mei operatur. Contra lectionem a Camo resti¬ 
tutam expressit versio T hornae et Gazae. 
βασιλείς των μ&λιττων] Haec verba omisit Med. Vat. 
versio Thomae. τενΰρηδών Gazae teredines. 
μοναδικά As] Med. Canis, νομαδικά male habent, σει- 
ρην Gazae sirenis minor, qui fuscus totus est. Tliomas 
φαιός vertit paruus et pallidus . Medie, bis habet εϊρην 
scriptum, Vatie, autem φαλός. Hesychius: σείρη — με- 
λιττα η μελίττης οϊκος. Aelianus Η. Α. 4 , 5 . σειρην (με- 
λίττης όνομα) προς κίρκην — διαφέροντε πεφωρασΰον. 
Apium nomina idem enumerans 5 , 42 . ηγεμόνες καλούν¬ 
ται τινες καί άλλαι σειρήνες , καί έργοφόροι τινές, καί 
ετεραι πλάστιδες. In Plinio locus est vnicus n. s. 16. 
Cetera turba cum formam capere coepit , nymphae vocan¬ 
tur , vt fuci sirenes aut cephenes, qui ex nostri libro 5 . 
c. 19. translatus est, sed hodie nomen sirenum ibi non 
legitur. Ex nostro loco Eustathius ad Odyss. p. 4/1. ed. 
Basii, παρά Αριστοτε'λει δέ ζωνφιόν τι έντομόν έστιν ο' 
σειρην > άρσενικώς ουτω καλούμενος’ ο τι δέ καί σημειώδη 
τινά φωνήν ό τοιουτος έχει σειρην, σοφός τις ιερός δη- 
λοι. F.v δε ρητορικω λεζικω ευρηται καί ταυτα · σειρήνες 
τά άστρα. — Idem ρ. 7^7· τ0 /βφ ζωυφιον η σειρην 
άμυδρόν τι κλαυΰ μυρίζεται, καί ώς άν τις είποι νόμον 
έπίκλαυτον. Denique Suidas versum habet: σειρην μεν 
φίλον αγγέλλει, ξεΐνονδέ μέλισσα, cui addit: σειρην ζώόν 
εστι κηροποιόν, μελίσση παραπλησιον- Haec sunt loca 
veterum scriptorum omnia, vbi sirenum insectorum iit 
mentio. Cami coniecturas vide in Commentario p. 774. 
qui certe in eo errat, quod duo tantum sirenum genera ait 
ab Aristotele poni. Ceterum mirum, de singulis generibus 
