s>66 
ADN0TAT10NES 
mensium modus euenire solitus est. Videtur voluisse verba 
ita continuari: y.al άνευ —■ η&ερμααίας οΰτυς ίστιν 6 τρό¬ 
πος των σημείων. 
CA PVT II. 
ταντα σκεπτέον ] Scaliger et vulgatae Edd. ταντα omit¬ 
tunt. Deinceps αυται τελε'ως vitiosa videntur esse. Sca¬ 
liger cum δήλον copulauit τελε'ως . Potius cum πρόσ^εν 
iunxerim. 
ώσπερ έί — σννεγένοντο] Ita pro συνεγένετο cum Sylb. 
scripsi. Rectum erat όταν — συγγένωντ ai. Post εις τον 
αυτόν τόπον deesse videtur participium δεχομέναις. De¬ 
inceps vulgatum ονχϊ τάς υστέρας e versione Guilelmi cor¬ 
rexi, Scaliger malebat τής υστέρας εϊσω. 
πρόσ&εν παντελώς \μχονσης]] Verbum postremum sen¬ 
sum interpellat: hinc seclusi. Verbum κϋϊσκονται omisit 
Guilelmus, et πάντως vertit in omnibus. 
2 . αιτίαν — τη φύσει ] liaec Guilelmus praeteriit. De¬ 
inceps η ρήγμα omisit, et pro verbis σνσπασάσης έπϊ πά¬ 
τερα αυτή posuit simul tracta ad alteram ipsa. Durum et 
obscurum locum pronunciauit Scaliger. 
εις όρΰυν άεϊ εχειν] ita praeeunte Guilelmi versione 
vulgatum εις όρβόν είναι correxi. 
διεστομωμένον φανερώς] Prius omisit Guilelmus. peni¬ 
tus clausum vertit Scaliger. Sequens εί post αλλά seclusi, 
praeeunte Guilelmo, qui verbum φοιτάτω non reddidit. 
3 . άνεστομωμένη — εάν ΰιγγάνηται — αυτό αυτού] Vulgo 
erat βιγγάντρ Camot. καν βιγγάνγ, καν μη ΰιγγάνη. Gui¬ 
lelmi versio habet: etsi tangatur, etsi non tangatur. Se¬ 
quens και omisit Camot. Equidem malim καί μήτε κωφόν 
τό στόμα , μήτε άλλοιότερον αυτό αυτού. 
έστω σφοδρά] Guilelmus ον τω σφ. reddidit. Deinceps 
verbum άφιάσι omisit. Postea προΐεται vulgatum correxi* 
Ante Sylburgium erat προίενται. 
4 . τω [μή] Vulgatum τού μή εν^ύς connexi et 
negationem incommodam seclusi. In verbis αν άπορήοη 
