AD LIBRI X, CAP. III. 
271 
γάρ άπόκρισιν άπό μιας άναγκαΐον γίνεσβαι συνουσίας 
καί μιας διακρίσεως. Έν δέ ταϊς νστέραις διαχωρίζεσϋαι 
αδύνατον' η δη γάρ ώσπερ από νέου φυτού η ζώου, ον 
σπέρματος, εϊη η διαχώρισις. (Guilelmus scriptum vertit 
ώσπερ νέου φυτού άπο ζώου, ού σπέρματος εϊη η διαχοόρι- 
σις.) Έτι δε τά άποφυτευόμενα άπ αυτού φέρει σπέρμα. 
Ληΐον ουν, ότι καί πρίν άποφυτευΰηναι άπο τού αυτού 
μεγέθους έφερε τον καρπόν, καί ονκ άπο παντός τού φυτού 
άπέμι το σπέρμα. 
εντεύθεν γάρ — μυκτηρσιν] Haec omisit Guilelmus, qui 
deinceps, vbi est σύμφυαιν, posuit insufflationem. , igitur 
έμφύσησιν scriptum legit, aut, cum sit in Leon, et Camot. 
εις φύσιν, potius εισφύσησιν. Scaligeri versio lianc fere 
scripturam sequitur: η φύσει εις τά άνωθεν κοίλα ονταη 
πνεύματι εΚκονται, ώσπερ εκ τούτου τον τόπου. Equidem 
de lectione vera "dubius haereo. 
8. akk έν τω σωματι] Ita pro στόματι Guilelmi versio, 
id est intra corpus. Sequens ουν indidem inserui. Dein¬ 
ceps τούτου pro τούτον cum Scaligero scripsi. Postea καί 
et η de meo addidi. Versio Guilelmi: propter porum sm- 
perius. 
τού καυλού] canalis vertit Guilelmus; igitur αύλού legit 
scriptum. Sequentem articulum ή addidi, vt copulam καί 
ante εύρουν. Ceterum vbi est: 'Ομοιον δ’εστϊ τούτο, Sca- 
liger merito malebat έστϊν ούτος. Denique in fine τον ε'ξω 
scripsi cum Scaligero pro τον ε’ξω. 
9· '0 τι δ άν συμβαλληται εις τούτο , ταυ τά ποιεί των 
παθημάτων] Ita fere hunc locum scriptum voluisse et 
vertisse Scaligerum, monuit Sylburg. Equidem et haec 
cum tota sectione luxata et loco suo mota esse censeo. Hinc 
de sensu merito dubitatur. Guilelmus omisit ποιεί et 70- 
νιμον et verba των αύτών παθημάτων reddidit iisdem pas¬ 
sionibus. 
ετέρου τό αίτιον — τάς άρχάς ] Quas caussas qui aut 
ad morbum aut ad mortem referunt in alterutro, id quod 
