AD LIBRI 1, 6. 
u8j 
obtinuisse videntur. Scribo igitur: Ληπτέον δε πρώτον 
τά μέρ7] των ζώων , έξ ών καί όλα συνε'στηκεν. Nunc vi- 
cieo, etiam Scaligerum in paraphrasi versioni subiecta po¬ 
suisse : paries, inquit: quibus ipsa tota constituta sunt . 
Hanc rationem in versione sum secutus. 
Ibidem: Ιεκτέον τα μέρη πρώτον τά οργανικά, είτα τα 
ομοιομερή . Cum ad hunc locum peruenissem conuerten- 
dum in latinum sermonem, primum manifesto intellexi 
id, quod antea sensu quodam animi obscuro percepisse mi¬ 
lii videbar, quam sint ineptae voces latinae reddendis 
graecis, quas commenti sunt Gaza et Scaliger. Ille enim 
τά ομοιομερή , ab Anaxagora primo vel excogitata vel vsur- 
pata, similaria , ανομοιομερή dissimilaria, Scaliger illa 
consimilia 9 haec disconsimilia interpretatus est. Bene 
quidem Scaliger admonuit et demonstrauit ad initium ope¬ 
ris huius, vocem similaris alteram que dissimilaris non 
solum contra analogiam sermonis latini effictam luisse, 
sed minime etiam vim graecae exhaurire. Valuit tamen Ga¬ 
zae auctoritas apud pier osque omnes scriptorum graecorum 
vel interpretes vel lectores posteriores, qui Gazae vcrsio- 
nem tantum tractarant, quippe editionibus vulgatis omni¬ 
bus adiunctam, Scaligerianam autem fere plerique omnes 
ignorabant. In voce Theodori Gazae omissam aut op¬ 
pressam querebatur Scaliger aptitudinem ad referendum, 
quae voci similis insit, quamque ipse, cum inpriinis ser¬ 
vandam censeret, auxit, cum adiuncta praepositione cum 
vim mutuae cum aliis relationis adderet. Dixit igitur 
consimilia. At vero si dicit partes consimiles aut condis - 
similes , agnosco sane mutuam harum partium cum aliis 
relationem: verum vox graeca ομοιομερή cogit nos par¬ 
ticulas omnes elementares partis alicuius inter se similes 
cogitare. Igitur i nuent um Scaligeri qu an quam analogiae 
sermonis latini conuenit, non magis tamen quam com¬ 
mentum Theodori vim graeci vocabuli reddit. Scaliger 
addidit, errasse non paucos, qui organica composita tan~ 
