AD LIBRI I, 10 . 
2(}3 
capiit humeri, in quod tendit musculus deltoideus voca¬ 
tus, exorsus a clauicula in homine, in cane aliisque ani¬ 
malibus, quae clauicula carent, a scapulae spina. Hunc 
musculum έπωμίδι proprium facit Galenus de officio par¬ 
tium corporis humani libri 1 3 . c. i 3 . et 16. c. 7. et 8. Pol¬ 
lux 2. s. ι 33 . κλείδων το μέν προς ταϊς ωμοπλάταις επω- 
μις, το δέ προς τω τραχήλω παρασφαγΐς. Idem s. 107. 1 
το μεν ύπερε/ον τον βραχίονος ακρώμια, καί ώμον κεφα¬ 
λή καί έπωμίς. 
Ibidem : Τον δέ ποδός όσοις μεν το εντός παχύ και 
μη κοΐλον, άλλα βαίνουσιν όλα), ούτοι πανούργοι. Sca- 
liger monuit, εντός esse pro κάτω positum, et iatine Plan¬ 
cos dictos, qui pianam plantam, Scauros contra, qui cauam 
haberent. Interpretatio ipsa cum obseruatione repetita extat 
bis in Polemonis Physiogn. p. 180. 1 . 19. πόδες κυρτοί , οι 
κάτωθεν κοίλοι , κακόν άνδρα σημαίνονσιν' ομοίως δέ 
καί οΐ μαλακά εχοντες καί έως των σφυρών βαίνοντες πα¬ 
νούργοι οΐ τοιουτοί είσιν άνδρες. Sed propius a nostri 
verbis p. 188. ed. Sylburg. ol δέ μη εχοντες τό άντίκοιλον 
τον ποδός, άλΧ όλω βαίνοντες, πανούργοι, ώσπερ καί την 
άλώπεκα λόγος έχει. 
Ad I, 10, 6. Λιγνές — έπτάπλευροι. Annotationem 
de costarum numero aucto cum proceritate corporis a 
gentibus rudibus augebo exemplo equorum Maurorum et 
Libycorum apud Oppianum Cyneget. I, 294. vbi Libyci 
vt proceriores et ad cursum longiorem aptiores ita descri¬ 
buntur: μείζονες είσιδέειν Λίβυες κρατεροί γεγάασιν, αλ- 
λα δέμας δόλιχό l· πλευρμσι γάρ άμφίς έχονσι τών άλ¬ 
λων πλευρά σπα&ίην κτένα ούνεκεν είσί πάσσονες είσι¬ 
δέειν, καί κρείσσονες ί&ύς αρονειν. Quem locum nuperu s 
interpres, lac. Nic. Belin de Balla, ita mutauit, vt nesci¬ 
at lector, quam scripturam vir doctus probauerit, et 
quomodo receptam interpretatus sit. Annotatio enim vul¬ 
garem explicare conatur ·, sed desinit subito in haec verba ; 
Sed hunc versum e Codice aliter dedimus . Scripsit nempe 
