2 g4 
CYRAE POSTERIORES 
ex vno Codice Parisiensi B. εχουσι , των άλλων nUvveg 
σπαέΚην, κτένα τ οϋνεκεν είσϊ π. είσ. In thaumaturgo- 
rum maximorum numero merito habuissemus Gallum, 
si scripturam talem interpretari aliqua saltem ratione co¬ 
natus esset. Sed is lectorem plane destituit, ne periculo 
quidem facto artis criticae specimine aliquo insigni nobis 
approbandae. Scriptura Codicis poterat emunctae naris 
Criticum facile in vestigium verae iuducere; quam serua- 
vit Codex Venetus, in quo clare scriptum extat πλεννα* Igi¬ 
tur scribe πλευρησι γάρ άμφϊς εχουσι των άλλων πλεΐινα 
σπα'&ίην κτένα · τουνεκεν είσϊ et reliqua , hoc sensu : cir¬ 
ca enim pectus habent maiorem vel numerosiorem quam 
alii costarum pectinem. Voluit poeta corpus procerius si¬ 
mul et eiusmodi, quod Graeci εΰπλευρον dicunt, id est pectore 
robusto et costis bene firmatum significare. Hac vero oc¬ 
casione inuitatus moneo lectorem , Gallum Collatione Co¬ 
dicis Veneti omnium fere optimi, sibi a doctissimo Belga 
F~an Santen oblata, male fuisse vsum, multasque eius 
scripturas et omisisse et male interpretatum esse. Quod 
quidem eo confidentius affirmo, quod beneficio doctissimi 
et nobilissimi De Diez , ad quem thesauri Codicum Sante- 
niani maxima pars lege auctionis peruenit, eadem Codi¬ 
cis Veneti collatione vsus sum. Fidem dictis facient pauca 
exempla. 
Libri i. versu 398. ώδε μεν ευ κεράσειας · (canum ge¬ 
nera) άτάρ πολύ φέρτατα πάντων φυλά μένειν μονό φυλά > 
τά τ έξοχα τεκμήραντο άνδρες έπακτηρες. » Ita cum Veneto 
scribe, vbi μένει vulgatur. 
Versu 426. τοί κνώδαλα πάντα διενται in locum 
vulgati δίονται substitue auctore libro Veneto. 
Libri 2. versu 123 . ήϊεν άντολίτ\^ε Αιόκλειον δέμας 
αίπν. De iugo montis ineptum δέμας varie tentarunt viri 
docti. Venetus δέπας dat; vnde facili coniectura eruere 
poterat Gallus verum λέπας. 
Versu 181. ceruis adscribuntur τετράδνμοι ρίνες, πί- 
