AD LIBRI II, 8. 
«3o3 
Scaliger emulsum, Camus separee, Albertus cum Scoto 
quando abscinditur vertit. Αιαιρέίν nusquam est pro 
auellere vel abscindere , sed vbique Aristoteles vsurpauii, 
vt significaret diuidere, discindere, dissecare, dissecando vel 
findendo vel fodiendo aperire, velut σώμα vel γη v. Notio 
dissecandi et aperiendi huic loco conuenire non videtur; 
corpus enim nullum, nec vlla pars hic aperitur ad de¬ 
monstrandam naturam ισχίου . Relinquitur altera signi¬ 
ficatio diuidendi. Dicit igitur Aristoteles, coxam diuisam 
videri in duas. Sed ita sequens μηρός , qui interest il¬ 
lam et tibiam, refragatur. Superest alia ratio diuidendi j 
vt separentur ea, quae iuncta cohaerent. Coxa hic ven¬ 
tri submissa cohaeret; hanc si separemus et s ei ungamus 
a ventre, apparebit, veram coxam esse; partem vero se¬ 
quentem aliam et a coxa diuersam. Comparemus nunc 
reliqua Philosophi loca. Igitur de animalium incessu 
c. io. est: δίποδος όντος καί ονκ όρβον , καί τα έμπρο¬ 
σθεν μέρη τον σώματος κουφότερα έχοντος, η άναγκαϊον 
η βέλτιον προς το έστάναι δννασΰαι τον μηρόν ούτως υπο¬ 
κείμενον έχειν, ώς νυν έχει* λέγω δέ, ότι εις τό όπισθεν 
τιεφυκότα. vbi verba ώς νυν έχει e Codice Accoramboni 
et versione Guilelmi addidi. Gaza vertit: subiectum sic 
habere femur, retrouersus dico connatum . Legit igitur 
scriptum προσπεφνκότα vel σνμπεφυκότα. Sed coxa non 
potest dici simul connata esse et retrorsum versa. Omni¬ 
no locus hic disconttenit nostro in eo, quod coxa retro 
eonuersa esse dicitur, in nostro ventri subiecta: deinde 
coxa vocatur ea pars, quae retro eonuersa cum tibia con¬ 
jungitur; cum in nostro loco pars diuersa ea dicatur esse. 
Sed ibidem cap. 11. est: αίτιον δέ μάλιστα του δίποδας 
όντας δννασ&αι έστάναι, τό έχειν τό ίσχίον όμοιον μη - 
ρω, καί τηλικούτον, ώστε δοκειν δύο μηρούς έχειν, τόν τ’ 
έν τω σκέλει προ της καμπής καί τόν προς τούτο τό μέρος 
απο της έδρας. ΈστΙ $ ού μηρός, άλλα ίσχίον — νυν 
δέ μακρον όν, μέχρι παρά (υπό sub vertit Guilelmus) μέ~ 
