AD LIBRI II, 12. 
3og 
stis 5 . p. ω 3 ο. Scliw. διαυλωνίξειν εράμίν το δεχόμενον 
ε§ εκατέρου πνεύμα χωρίον, De loco tamen ijiso vsurpa- 
tum verbum nondum reperi. Est omnino per locum ca¬ 
vum vel angustum transire. Quanquam autem Eustatliius 
in loco ab H. Stepbano laudato commemoret τον των 
πνευμάτων άνακαμπτικόν διαυλωνισμόν , dubito tamen 
de bac verbi significatione, quae pertinet ad δίαυλον» 
cursum reflexum , quem cogitauit etiam Conr. Gesnerus, 
vbi διαυλωνίξειν reciprocare interpretatur. Sed a voce 
δίαυλος formatum verbum διαυλοδρομείν diuersanr : habet 
significationem, quam docet locus Aristotelis de Gener. 
Animal. 2, 65 , ώσπερ της τρυσεως διαυλοδρομουαης καί 
ά.νελιττομένης επί την άρχην, ο$εν ήλΰεν. 
Nunc ad locum Aristotelis et rem redeo. Pro μεν 
inutili Alcyonius δύο scriptum vertit, quod interim pro¬ 
bari potest. Quanquam enim plures sint branchiae, vnus 
tamen vtrinque truncus esse potest, qui deinceps plures 
dimittit ramos ad branchias, vt ex apice virus est truncus 
arteriae pulmonalis, αυλός a Philosopho vocatus, qui 
deinde pluribus ramis in branchias distribuitur. Quo s 
autem Conr. Gesnerus in pisce vno eoque paruo frustra quae- 
siuit meatus, (reperit autem arteriae pulmonalis ramos 
ex apice cordis prodeuntes) hi sunt, quas arterias corona¬ 
rias hodie vocamus, de quibus vide Cuvier, Legons $'A- 
nat. T. IV. p. 290. de arteriae vero pulmonalis ramis p. 
228. Accuratissima omnium extat Dissertatio 'Tiedemanni 
de Corde Piscium anno 1809. edita cum picturis aeri in¬ 
cisis. De iisdem arteriis est in extremo libro de respira¬ 
tione: αίρομένου γάρ του θερμού του εν τω αίματι διά 
των μορίων , αίρονται καί τά βράγχια καί διίασι τό* 
ύδωρ' κατιόντος δέ προς την καρδίαν διά των πόρων καί 
καταιρνχομενού, συνίζουσι καί άφιάσι τό ύδωρ· Cete¬ 
rum ibidem c. 20. de pulsu cordis et venarum ita disputat i 
τρία εστϊ τά συμβαίνοντα περί την καρδίαν, ά δοκει την 
αυτήν φυσιν ίχειν, εχει, δ’ ον την αυτήν, πήδησις καί 
