/ . 4 
AD LIBRI III, n f i 3 . 3 2 ; 
λευκότατα καί μελάντατα γίνεται των τριχωμάτων * έπεί 
καί των κοράκων τά πτερώματα το τελευταίον είς τό 'ξαν¬ 
θόν χρώμα μεταβάλλει, της τροφής έν αύτοϊς ύπολει- 
π ο όσης. 
Ad III, 11, ι. σχιστόν ουτε τατόν. Scripturam τατόν 
vnice veram comprobat locus inferior de membrana ve¬ 
sicae vrinariae : άλλο δέ γένος v μένος · εχει γάρ τάσιν 
Definitioni igitur membranae conueniunt tantum membra¬ 
nae circa ossa, cerebrumque et omentum. 
Ibidem sect. 2. εκ μέσης της κοιλίας — εκ της μεγά¬ 
λης κοιλίας . De eodem argumento ita de Partibus 4 , 3 . 
φύεται δέ τό έπίπλοον ομοίως τοϊς τε μονοκοίλοις καί τοϊς 
πολνκοίλοις εκ μέσης της κοιλίας κατά την υπογεγραμμέ¬ 
νη ν οϊον ραφήν, έπέχει δέ τό τε λοιπόν τής κοιλίας καί 
τό των εντέρων πλήθος. — καί διά τούτο άπό μέσης ήρ- 
τηται τής κοιλίας, ότι τό επέκεινα μέρος συμπέττει τό πα¬ 
ρακείμενον ήπαρ, vbi pro φύεται Codex Accoramboni 
ήρκται habebat; posterius ήρτηται Guilelmus vertit ori¬ 
tur , quasi ήρκται scriptum legisset. Vtrumqne verbuln 
aptum esse docet historia, vbi αρχήν και έξάρτησιν habere 
dicitur ex medio ventre. Ceterum quae μονόκοιλα dicun¬ 
tur in posteriore loco, ea historia vocat άμφώδοντα ζο)θ- 
τόκα: quae vero πολνκοιλα , ea sunt τά μή ά^ιχρώδοντα, 
vel ruminantia animalia, quae aptum omentum habent a 
magno ventriculo, quem noster libro secundo vocat τήν 
τά εσω τραχεΐαν καί διειλημμένην. In vtroque genere 
animalium ortum et adhaesionem omenti demonstrauit 
egregius Cuuier, Legons d’Anat. comp. T. IV. p. 87et8g. 
Ceterum omentum latine dicitur quoduis operimentum; 
hunc omentum cerebri et ossium dixit Macrobius Satura* 
7, 3 . Itaque licebit duo priora genera υμένων comprehen¬ 
dere vocabulo omenti; tertium sui generis membrana 
reddet. 
Ad· III, i 3 , 1. στ έαρ έστί'&ρανστόν πάντη καί πήγνν- 
ται ι ρυχόμενον. — οι μέν ζωμοί οί των πιάνων — οΐ δέ 
