AD LIBRI IV, 4. 
3% 
γάρ έστι χήμης καί παρηλλαγμένον. Αριστοτέλης δε φη- 
σι καί εν άμμοι αύτάς γίνεσΰαι. — καί ϊσως ούτως ώνό- 
μαστάι τά κογχύλια παρά το κεχηνέναι. 
Photius in Lexico rarius χήμην nominatam a veteri¬ 
bus scriptoribus annotauit, saepius que κόγχην dictam 
fuisse. Phrynichus p. 170 . vel uti barbarum vocabulum 
damnat χήμην, pro eoque veteres ait κογχνλην dixisse: 
vbi κόγχην scriptum fuisse apparet. Aelianus de nat. 
anim. i5, 12 . cbamas asperas et laeues nominat. Plinius 
32. s. 55. chamae striatae , chamae laeues. vbi Edd. vete¬ 
res habent: chamae tracheae et chamae leos, vocabulis 
graecis seruatis. Sed ponam locum classicum Xenocratis 
de Alimento ex Aquatilibus Cap. 3ι. Των δέ χημών τάς 
τραχείας γλνκνμαρίδας ενιοι καλούσιν, οί δέ κόγχας · αΐ 
κατά μήκος εχουσιν, έλάττω δέ των κατ Αίγυπτον γινο¬ 
μένων , αϊ κατά μέν την τμήσιν τραχύτητας έχουσι προς- 
εοικυίας των δρύινων βαλανων πτελέαις, κατά μήκος 
δ’είοϊ ραβδωταί , επαναστάσεις διαφόρους των άλλων 
εχουσαι. Αί χϊαλαττίζουσαι δέ την γεύσιν σκληρόσαρκοι 
καΰεστώσαι δίδονται τοϊς άσΰενέσι* το δ’ απ' αυτών ύδωρ 
επιτήδειον στομάχω, κοιλίας τε υποβιβασμοί και προς 
ούρα. — Αί δέ λείαι χήμαι παρά μύγα διαφε'ρουσι των 
τραχειών · αυται δ’ είσϊν αί πλατύ οστρακον εχουσαι καί 
διαυγές, εύπεπτοι — Αί δέ γλνκυμαρίδες χαριέστεραι των 
λειοστράκων κογχών , ψ ήττον δέ πελιορίδων * διαλλάττουσο 
δέ κατά τόπους τοίς εϊδεσιν, ως πελωρίδες καί χήμαι, 
ποικιλία καί σχημάτισμά ■ αί μέν γάρ εν τω έν Αλεξάν¬ 
δρειά λιμε'νι άρισται * αί δέ περί τον Αίολκον καί Φαρον 
καί Γέφυραν έπιμήκεις καί τραχείαι. Quibus vel emen¬ 
dandis vel explicandis aliquantum temporis immorari li¬ 
cebit. Primum Fabricius κόχλας scriptum dedit; deinde 
verba αΐ κατά —- γινομένων Rasarius vertit: quae lon¬ 
giusculae sunt, sed minores, quasi scriptum esset im- 
μήκεις είσίν , ελάττους δέ etc. Postea vulgatum εχουσαι 
praeeunte Rasarii versione in εχουσι mutaui. Vocem 
Adnot. IL A a 
