CVRAE POSTERIORES 
3·;ο 
πτελέαις Rasarius interpretatur asperitatibus . Alibi hanc 
significationem frustra quaeres, et vox vitiata esse vide¬ 
tur; et doctissimus Coray in Editione Neapolitana An¬ 
corae τελέως pro ea scriptum fuisse suspicatur, et antea 
ταΐς των δρύινων βαλάνων τ.τμησιν sectionemyeitit idem 
dubia notione, de qua postea quaeremus. Sequebatur 
vulgo κατά μηκός τ είαϊ ραβδωταί: equidem praeeunte 
Rasarii versione τε in δέ mutaui cum Coraio. virgatas 
dixit Rasarius j qui sequens βαλαττίζουσαι την γενσιν 
interpretatur: quae vero gustatui maris odorem reprae - 
sentani: mira diuersitate odoris pro sapore . Post δίδον¬ 
ται vulgo intersertum δε cum Codice Paris, i. omisi. Vo¬ 
cabulum άσΰενέσι de ventriculi debilitate interpretatur 
Coray. Denique κοιλίας τε pro vulgato δέ cum Coraio 
scripsi. 
De cliamis iaeuibus sequitur, vbi vulgatum τραχέων 
correxi; deinde malim πλατύ το οστρακον έχονσαι. De 
giycymaridibus Capite 32 vulgo scribitur των λείων οστρα¬ 
κιών κογχών, quod mutaui cum Coraio, praeeunte ver¬ 
sione Rasarii: iucundiores sunt conchis, quae laeui te¬ 
sta sunt, sed minus quam pelorides. Hic praeterea ηττον, 
non ηττονς, quod est minores } interpretatus est. Hinc 
vulgatam correxi: et confirmat emendationem Caput 18 . 
de quo postea. Pro διαλλάττονσι Codex Vatie, διαφέ - 
ρουσι posuit. Quod sequitur, ως πελωρίδες καί χημαι — 
σχηματισμω, versio Rasarii de solis peloridibus tradit. 
De giycymaridibus Aegyptiis ita distinguitur, vt de mi¬ 
nus probato genere dicatur επιμηκεις καί τραχέίαι; ita 
enim Codex Mosquensis scriptum habet, vbi vulgabatur 
είσί μηκεις. Sed Rasarii versio teretes sunt interpretatur, 
mira diuersitate. 
Postremum lioc membrum de giycymaridibus Aegy¬ 
ptiis lectorem referre iubet ad Caput XVIII. vbi extra or¬ 
dinem haec traduntur: Γλνκυμαρίδες προφέρουσι των 
τραχειών , μειονεκτούσι δέ των πελωρίδων · είσί δέ διάκοι- 
