AD LIBRI IV, 4. 
3 7 3 
posterioris loci orationem antea vidimus: nunc ad prioris 
verba accedamus: al Bh υπέρ (antea erat περί) Φάρον καί 
τον Αίολκον την τε Γέφυραν, καί την νήσον (quae ad 
Pharum pertinere suspicor,) Ιπιμηκεις, τραχειαι. Haec in 
vtroque loco ad glycymarides referuntur ex nostra emen¬ 
datione. Sed quae sequuntur: βαλάνοις — καί δριμεΐαι, 
partim auctiora sunt, et referuntur in posteriore loco ad 
diam as asperas. Sed prius de verbis singulis videamus. 
Vulgabatur έμφερεΐς, sed Mosquensis liber et Paris. 2. no¬ 
stram scripturam habent; deinceps Mosq. έχηνον φερόμε- 
vov habet. Rasarius vertit: glandibus quercinis/ similes et 
aeque ac phagi echinum producentes. De echino postea 
videbimus. Nunc alterum locum videamus. Ibi est de 
conchis vel potius chamis asperis: oi δε κόγχας * ai κατά 
μήκος εχουσιν, έλάττω δέ των κατ Αίγυπτον γινομένων, 
αΐ κατά μεν την τμησιν τραχύτητας εχονσι προσεοικνίας 
των δρύινων βαλάνων πτελέαις , κατά μήκος δ εισί ραβδω¬ 
τοί t επαναστάσεις διαφόρους των αλλοιν έχουσαι. lam 
antea admonui , verba prima αΐ κατά μήκος εχουσιν, ελάτ- 
τω —- γινομένων nec sensu nec- structui a grammatica ver¬ 
borum constare, sed aperte vitiosa esse. Quae Rasarii 
versio posuit, comi <?niunt ex parte cum iis, quae Cap. 32. 
et 18. de glycymaridum Aegyptiarum altero genere oblongo 
tradit. Quare suspicari licet, librarium mentione et com¬ 
paratione glycymaridnm falsum huc transtulisse e capite 
sequenti ad chamas asperas, quae pertinebant ad glycy- 
marida.s. Interim sumamus, glycymaridas Aegyptiacas ob¬ 
longas et asperas conuenire asperitatibus cum chamis aspe¬ 
ris, quas Cap. 5 i, ait similes ταϊς„τω v δρύινων βαλάνων 
πτελέαις. vbi - vocabulum Inusitatum πτέλέαις vitii suspi¬ 
cionem facit. Sen?um aperit alter locus de glycymaridi- 
bus Aegyptiis: βαλάνοις εοικυίαι δρυΐναις, έμφερως φη- 
γοΐς τον έχϊνον φερόμενάι. Nempe In quercuum genere 
έχϊνος dicitur etiam, qui alias κυτταρος , annotante, He- 
sYchio. Plinius 16. sect. 8 «cerro glans tristis, eo/ii^ato 
