AD LIBRI IV, 4. 
5/5 
alio nisi literae vnius, a poetis insertae, discrimine ap¬ 
pellantur. Hegesander Athenaei 3 . p. 87. (p. 34 i. Schw.) 
κόγχας τάς τραχείας apud Macedonas κωρύκους, apud 
Athenienses κρείους , vel potius κριούς* audire memorat, 
vhi Casaubonus Hesychii loca comparauit. Ibidem Hice- 
sius Erasistrateus chamas asperas, alias regias appellari 
tradit: asperis ad escam purpurarum vti piscatores; των 
δε λείων* κατά τά μεγέθη καί τάς διαφοράς είναι κρατί- 
στας. quae vertit Dalecampius : laeues autem* vt quaeque 
maior sit * ita reliquis bonitate praestare. In verbis grae- 
cis vitium vel potius lacuna esse videtur. Sensum eriiin 
postremum κρατίστας nec per se nec cum ceteris, verbis 
copulatum habet. Diphilus Siphnius, medicus, apud 
Athenaeum 3 . p. 90. ( 352 . Schw.) χημών δέ των παχειών 
(recte Casaub. τραχειών corrigit) ai μικροί καί λεπτήν 
έχουσαι την σάρκα οστρεα λέγονται· ai δε παχεΐαι* βα¬ 
σιλικοί δέ προς τινων καλούμενοι , πελώριοί τε λεγόμενοι, 
τρόφιμοι — καί μάλιστα ai μείζονς. vbi miror viros do¬ 
ctos non meminisse loci Hicesii, qui laeues chamas βα- 
σιλικάς appellatas tradit. Hinc pro παχεΐαι scribendum 
fuerit λείοι. Simul inde patet, pelorias ad genus chama- 
rum laeuium pertinere. Praeterea Xenocrates c. 26. pe¬ 
lorides tradit ab aliis μελαινίδας appellatas, sine dubio 
a colore nigro. Aelianus de nat. anim. i 5 . c. 12. χημαι 
βαλάττιαι ζώόν είσι καί ανται διάφορον. Ai μεν γάρ αυ¬ 
τών τραχεΐαι πεφνκασιν* αί δε λείοι πάνν καί τάς μέν 
δακτνλοις πιέσας συνΰλάσεις, τάς δέ συντρίψεις λί&ω καί 
μόγις · καί αί μέν αυτών μελάνταται την χρόαν είσίν* αί 
δέ άργυρο) φαίης άν αντάς προσεοικέναι · Αί δέ άνακρα- 
Ό'είσαι περίκεινται τάς χρόας άπάσας τάς προειρημένας. 
Genera quaedam in arenosis litoribns degere ait, alia in 
coenosis, alia sub algis, ( βρνω ) alia rupibus ( σπιλάδων ) 
adhaerere. Subiungit narrationem de Istricis cliemis gre¬ 
gali m migrantibus. Modum natandi ita describit: άνοιξα - 
σαι τάς εαυτών στέγας — τον έτερον άνεμον προσδέχον- 
