AD LIBRI IV, g. 
38i 
rem exsugunt et sanguini admiscent. Si branchias velis 
operculum branchiarum interpretari, res multo minus 
procedet. Praeterea nec branchiae ipsae nec operculum 
spinis vere obsita sunt, praeterquam operculum in pau¬ 
cis; branchiarum arcus spinei vel cartilaginei in latere 
posteriore non spinas, sed pectinem spineum vel cartilagi¬ 
neum additum habent. Gaza haec ita vertit: spiritus enim 
inclusus in his est. Scaliger: quorum in quolibet spiritus 
continetur: dubia sententia. Cami versionem pariter amb¬ 
iguam antea posui. Nunc demum iterata consideratione 
video, haec referri ad superiora πάντα δέταυτα — άφιά- 
σι, omnia haec piscium genera. Sequitur nunc τούτων έκα¬ 
στον έχει, haec enim singula habent , Ceterum Plinius XI. 
c. 5 i. ineptissime ex h. 1. posuit: stridorem eum dentibus 
fieri cauillantur , nisi scriptura sit vitiosa. 
Ad IV, 9, 9. ώς ονχ όμοιας φύσει της διαλέκτου ου- 
σης καί της φωνής, άλΧ ενδεχόμενον πλάττεσΰαι. Gaza 
vertit : vtpote cum non perinde locutio vt pox per natu¬ 
ram prouenire 9 sed acquiri possit per disciplinam et stu¬ 
dium. Scaliger: perinde quasi non , quemadmodum vox, 
sic sermo quoque a natura proficiscatur, sed casu finga¬ 
tur. Camus rectius: JLa voix est donc d 1 une autre nature 
que V articulation des sons , et cette der ni er e j'acuit e peut 
d acquerir et se perfectioner par V education. Scilicet 
dictio ista ώς ονσης — της φωνής non habet dubitationem, 
quam Scaligeri perinde quasi — fingatur infert, sed vti- 
tur Aristoteles eadem forma loquendi saepissime, vbi rem 
argumento et exemplo confirmat tanquam certam, lam 
supra Scaliger in ea reddenda aberrauit. Gaza sensum hic 
bene vidit, quem secutus est Camus; sed male vertit verba 
ονχ ομοίως φύσει ονσης , quasi scriptum legisset, vt est 
in Codice Rhenani, ονχ όμοιας ονσης. Nam id docere an¬ 
nititur Philosophus, διάλεκτον auium non esse a natura 
datam, vti vocem, sed procudi et fingi institutione et 
exercitatione. Exemplum appositum lusciniae idem docet, 
