AD LIBRI IV, io. 
383 
σει πανάϋπνος' έπεί τρομέουσιμέν αίείφέρτερον αντιόων- 
τα, χερειοτέρους δ’όλέκουσι, Μοϋνον δ’ ουποτε φασϊν 
ανα κνέφας όσπαλιηες εις άγρην πεσέειν απαλόν σκόρον , 
αλλά που ύπνον έννύχιον κοίλοισιν υπό κεν&μωσιν ίανειν. 
In quo loco Codex Mosquensis, cuius varietatem scriptu¬ 
rae meum in vsurn benigne excerpsit doctissimus Matthaei, 
rectius scriptum habet έρχονται , * τφ ονποτ έσόψεαι 
νπνωοντας —χερειότερον §‘ όλέκουσι,. Similis est locus ι, 
i 48 . de piscibus in profundo morantibus: νωθροί δε κέ- 
Ιευΰα είλεΰνται , το καί ουπο·& έην λείπουσι χαράδρην. 
vbiCodd. duo cumAldina τω καί habent, sed bene Mosq, 
τω ονπο <& dat, quod mutarunt , qui liiatum verebantur. 
Ceterum Oppianus sequitur Seleucum Tarsensem, vti ap¬ 
paret ex Athenaeo 7. p. 1/4. Schw. vbi est: Σέλευκος δ * ό 
Ταρσευς εν τω 'Αλιευτικά μόνον φησϊ των ιχθύων τον 
σκόρον καΰενδειν' όΰεν ουδέ νύκτωρ ποτέ αλώναι. vbi 
Casauboni coniecturam secutus nuperus Editor negationem 
inepte inseruit. Argutias Casauboni in interpretando loco 
Oppiani non opus est consectari. Ab inepto Grammatico 
Athenaeo adiecta sunt verba, quae in errorem induxerunt 
Casaubonum: τούτο δέ ϊσως διό φόβον αυτφ συμβαίνει . 
Sunt multi alii eius poematis loci, qui Codicis egregii ope 
possunt emendari, quorum specimen aliquod vt hic ob¬ 
iter ponere liceat, veniam a lectoribus peto. Libri igitur 3 . 
versu 271. ην γαρ ϊδωνται ij σμαραγήν άίωσι dat Codex, 
vbi vulgatur εί γάρ ϊδωνται . Similiter versu 289. εί δέ 
Savoi cum Paris. 2. dat pro Savi], et versu 292. άναΰρώ- 
ξωσι cum Paris. 1. Ibidem 3 og. cum duobus aliis libris 
rectius μάρναται pro μαίνεται exhibet. Versu 585 . καί 
ές φλόγα χειρ όρέγουσι νηπιέην τάχα δέ σφιν άνόρσιον 
έ'ξεφόνη πυρ , exhibet γαρ pro δέ, de qua tamen scriptura 
adhuc cogitandum censeo. Libri 4 . versu io 4 . cum Paris. 2. 
rectius πό-δος dat pro πόνος , versu 112. cum eodem libro 
εγκαδέσαντες , vbi vulgatur εγκαΰιέντες. Versu 118. so¬ 
lus habet εν δ’έπεσον αμα πάντες όμιλαδόν, vbi est μόλοι 
