CYRAE POSTERIORES 
3 9 2 
affirmat, cum partes genitales eundem situm vbique 
habeant 
Ad V, 9, 6. των κεστ ραίων. Debebam eandem for¬ 
mam paulo post reponere, vbi est: ’Ένιοι δε των κεστρεων 
ού γίγνονται. Mea an operarum culpa sit, nunc ambigo. 
Ad Y, 9 , 7. του avda — γένναν τά αυτά. Locus non¬ 
dum est persanatus. Vitium latere mihi videtur in geni- 
tiuo του. Discrimen atque effectum e locorum varietate 
ortum ad corporis habitudinem et foecunditatem antea si- 
gnificauit verbis διαφοράν ποκ υσι προς —· ευημερίαν καί 
προς το — γεννάν. Nunc variat orationem, vt dicat 
ποιονσι διαφοράν κατά μέγεθος — κατά τόκους , locum 
effectus notans; effectum ipsum quaerere oportet in ver¬ 
bis του 'εν -da — γεννάν τά αυτά. Genitiuus igitur του 
a verbis διαφοράν ποιουσι pendere non potest, quod 
olim existimabam; sed casus est cum tertio mutandus et 
scribendum rw εν da — γεννάν . 
Ad V, 10, r. τίκτει δέ πάσαν ώραν. Si sepia exci¬ 
pitur e communi molluscorum more vere pariendi, tum 
Vero dicto opus fuit τίκτει δε καί πάσαν ώραν. 
Ibidem: όμοιον τω της λευκής καρπω. Confer dicenda 
ad V, 16, ι. 
Ad V, 10, 2. ο άρρην παρακολουάών καταφυσά, τον 
Φολόν. Quod Codices omnium optimi offerunt, \9ορον 7 
spernere non debebam. Similis est variatio in loco 5 , 
ib, 3 . vbi certe altero loco doQov verum offerunt libri 
optimi. Dubitationem plane praecidit locus 6, 12, 2. vbi 
piscinorum ouorum foecundatio cum sepiae ouis compara¬ 
tur: ό γάρ άρρην των στ^πιών, όταν έκτε'κη η drfkeia , έπιρ- 
ρ αινεί τά ωά · (nempe τω $ορω, quod in piscium ouis 
praecessit.) όπερ εύλογον συμβαίνειν καί επί των άλλων 
μαλακίίον, ά?Χ επί των σηπιών ώπται εν τω παρόντι 
μόνον. Relinquitur igitur dubium, quis sit vsus coitus 
sepiarum, ab ipso Aristotele descripti. 
