AD LIBRI VI> 22 . 
445 
μότατα εϊναι , την διάρΰρωσιν γίνεσι 9 αι από της έκτης 
καί εικοστής' πολλάς δέ καί ένδοτέρω· πληρονστ&αι δ'εν¬ 
τός της πεντηκοστής τοις μορίοις. Έπϊ δέ των θηλυκών 
εν διμηνω διαρΰρονσΰαι, εν τετραμηνω δέ τελειονα'&αι, 
διά τό ένδεΐν του θερμού. Hucusque consentit cum do¬ 
ctrina Aristotelis medicus Asclepiades. Sed quae sequun¬ 
tur: τά δέ των αλόγων ζώων όλοτελη παρά τάς συγκρά- 
σεις των στοιχείων, plane sensu omni vacant et sunt ma¬ 
nifeste lacunosa et vitiosa. Interpretes tamen tacent, qua¬ 
si nihil insit difficultatis. Sensum tamen coniectura licet 
assequi, si statuamus, Asclepiadem Aristotelis opinionem 
eam, quae in libro 4 . de generatione animal, c. 6. de partu 
brutorum traditur, approbasse, vti priorem eius partem 
de partu humano approbauit. Sed in loco Plularchi plura 
verba excidisse videntur, quae sine Codicum scriptorum 
ope non est facile diuinando assequi. Quate ab eius 
emendatione manum abstineo. 
Ad VI, 22, 4 . των μέν γάρ ίππαστών —* τών δ£ μη 
Ιππαστών μέγας μίν άλΧ άπηρτημενος. Gaza vulgatum 
επταετών ita vertit: non septennibus maior quidem sed 
non vertice extans adactiore . Scriptum nempe μη άπηρ- 
τημένος legit, quod e libro Regio et Ambros. dedit Camus # 
Scaliger ita: Ante id tempus maiores sunt sed obtusiores . 
Scilicet is άπαμβλυνόμενος scriptum voluit et reddidit ver¬ 
tendo. Camus spreta meliore scriptura veterem ineptissi¬ 
me vertit: avant cet dge elle est plus longue , mais elle 
irfest pas encore entierement sortie , quasi άπηρτισμένος 
Scriptum esset. Verbum άπηρτημενος praecipue significa! 
aptam ex alia, sed liberam vel pendulam vel seiunctam. 
Ita noster supra 1, vulgo 16. de nerUis oculi: ol δέ ελά^ 
χιστοι πλεΐστόν τε άπηρτηνταί άλληλων καί ον συμπίπτου- 
σιν, i. e. dissiti sint. Ita hic caninum dentem dissitum ab 
aliis et semotum intelligi puto, etiamsi negatio fortasse 
necessario sit addenda, quod equidem ignorO, et de tota 
obseruatione dubius haereo. 
