AD LIBRI VII, i. 
451 
Sic pubem florere dixit Alcmaeon. Nam quis non dicat 
plantas florere: nulla enim translatio digna est, oh quam 
auctor eius loquulionis citetur ab Aristotele. Praeterea 
sunt plantae, quaefructum sine flore ferunt, vt ficus: et 
quae florem sine fructu, vt cerasi genus quoddam rosellam 
gerit, sed nullo succedente flore . Scilicet in errorem iir- 
dnxit virum egregium lectio falsa Aldinae et Camotianae 
άν&ει. Alcmaeon causam iloris et finem quaesiuerat et 
reperisse sibi videbatur in eo, vt signum esse putaret pu¬ 
bertatis et naturae parturientis, vt in humana natura pu¬ 
bes subsequentem foecunditatem et generandi vim praece¬ 
dere atque indicare solet. Hinc noster de Gener, anim. h 
20. καί άραιονμενων εκατέρών των πλησίον τόπων εξαν¬ 
τλεί η της ήβης τρίχωσις. Miror Alcmaeonis opinionis non 
meminisse Theophrastum ·, sed is nihil omnino de vi floris 
et consilio naturae in eo effingendo memorauit. 
Ibidem: περί δέ τον αυτόν χρόνον τούτον η τε φωνή 
μεταβάλλειν άρχεται επί τό τραχίιτερον καί άνωμαλεατε- 
ρον , οϋτε οξεία ούσα ούτε πω βαρεία, ούτε πάσα ομαλή — 
ο καλοϋσι τραγίζειν. Censorinus loco antea laudato post 
verba supra posita pergit: Tamen in secunda hebdomade 
vel incipiente tertia vocem crassiorem et inaequabilem fieri. 
Quod Aristoteles appellat τραγίζειν, antiqui nostri hirqui¬ 
tallire ; et inde ipsos putant hirquitallos appellari , quod 
tum corpus hircum olere incipiat, vbi vides scripturae va¬ 
rietatem antiquam, quam in libro et loco hoc Aristotelis 
secutus est Censorinus, παχύτερον enim, non τραχντερον, 
scriptum legit. 
Ibidem sect. 4 . άμα ή τότε μνήμη τής συμβαινούσης 
ηδονής επιθυμίαν ποιεί τής τότε γινόμενης ομιλίας. Sca- 
liger vertit : simulque iam memores eius quae contingebat 
voluptatis. In annotatione breuiter ita: ή τότε μνήμη, 
scilicet τής ύστερον ηλικίας. Gaza: et simul voluptatis, 
qua olim gestirent , memores. Is igitur manifesto scriptu¬ 
ram meliorem reddidit: καί άμα ή μνήμη τής τότε συμ- 
F f 2 
