456 
CVRAE POSTERIORES 
comparandus est locus idem argumentum tractans de Ge¬ 
nerat. anim. 2, 4 . vbi est: διό εκ της καρδίας τάς δύο 
φλέβας η φυσες πρώτον ύπέγραψεν · από δέ τούτων φλε- 
βία άπήρτηται προς την υστέραν ό καλούμενος όμφαλός· 
€στι γάρ ό όμφαλός φλέψ, τοϊς μεν μία , τοίς δε πλείονς 
των ζώων * περί δέ ταύτας κέλνφος δερματικόν ό καλού - 
μένος όμφαλός, Iterum cap. η. έατι δέ 6 όμφαλός εν 
κελνφβΐ φλέβες, τοϊς μέν μείζουσι πλείονς, οΐον βοϊ καί ,* 
τοίς τοεούτοες* τοίς δέ μέσοες δύο’ μία δέ τοίς έσχάτοις 
*— αί δέ κοτυληδόνες αυξανόμενου καί τελεεονμένου τού 
εμβρύου γίνονται έλάττους καί τέλος αφανίζονται τελειω- 
<&έντος. 
Ad VII, 8, 2. αποπνενσωσιν άποβιαζόμεναε τω πνεύ- 
ματε . Verbum άποβ. locum hic non habet, contrariam 
significationem alteri άποπνεεν prae se ferens. Quare de¬ 
leta praepositione βεαζόμεναι sciibendum, quod Scaliger 
recte vertit coactae. 
Ibidem: πρώτον — εξέρχεται γιγνομένου τού εμβρύου 
καί ρηγνυμένων των υμένων. Gaza vertit : per foetus mo¬ 
tionem ruptis membranis. Vnde de vitio scripturae vul¬ 
gatae admonuit Scaliger, cuius commentarios ad manus 
non habebam, cum annotationes perscriberem. Camus de 
Scaligeri emendatione κενούμένου tacuit, et verba tria γε- 
γνόμένου τον εμβρύου in versione plane omisit. 
A d VII, 9, 3 . Όσαες δ’ αν εν ταίς άποκαβάρσεσε —- ot 
καθαρμοί. Nulla ratione verba εν ταίς άποκαβάρσεσι 
vel excusare vel defendere licet, etiamsi in tempore pur¬ 
gandi interpreteris. Quare interpretes, Gaza, Scaliger et 
Camus, recte omiserunt. 
Ibidem sect. 2. τεχνεκαί τενες ηδη των μαιών scribenT 
dum fuit, omisso altero τενές. 
Ibidem paulo postscribe: ονδ’ αν δυστοκούσης την κ, 
μ. ύπερέχη , ηοη καν , vt editum est» 
Ibidem: Τα δέ παεδία όταν γένωνταε, ρρό τετταρά- 
κοντα ημερών εγρηγορότα μέν ούτε γέλα ούτε δακρύεε, νυ- 
