4 58 
CYRAE POSTERIORES 
tum nescio quem addidisse eum, quem vulgo decimum 
numerant, sine dubio alienum et spurium. Commissuram 
aptiorem vtriusque qui facere conati sunt, de suo adsuere 
ausi sunt verba postrema, quae cum tota loci sententia 
non coeunt. Docet enim Philosophus ibi de periculis in¬ 
fantis recens nati vitae impendentibus, praecipue de con¬ 
vulsione. Verum eum morbum ad sequentem etiam aeta¬ 
tem Scaliger retulit vertendo: adultiori aetati periculum 
insuper portendit . Merae tamen sunt argutiae, vbi in an¬ 
notatione ait: επικίνδυνον. το επί, in aliam aetatem . 
Periculum omne dicitur impendere vitae infantis recens 
uati; quod manifestum liet, si verba implicata in planio¬ 
rem et rectam formam solueris ita: επικίνδυνοι δέ καί οι 
σπασμοί τοΐς παιδίοις , όσοις εκ του νώτου άρχονται , Inepte 
itaque sententiae absolutae et perfectae additur: πρ. δη 
της ηλικίας, procedente nimirum aetate. At si voluit dicere 
Philosophus de aetate sequente, suus cuique aetati locus 
dandus erat, et suum cuique aetati periculum naturale di¬ 
cendum erat. Quare maneo in ea sententia, clausulam li¬ 
bro imperfecto ab aliena manu accessisse. 
Ad VIII, i, i. Ιχνη των περί την ψυχήν τρόπων* άπερ 
ιπϊ των ανθρώπων έχει, φανερωτερας τάς διαφοράς. Miror 
interpretes neutrum genus άπερ vertisse, cum rectum sit 
οϊπερ. In animalibus enim tantum vestigia reperiuntur 
morum, qui in humano animo varii et diuersi et magis di¬ 
stincti sunt. Qui sint et dicantur graece τρόποι περί την 
ψυχήν, hic locus apertissime docet. Dixi quaedam ad Xe¬ 
nophontis Agesilaum p. a 64 . 
Ibidem sect. 3 . των τοιούτων* olov al μίν πίνναι 
προσπεφνκασιν. Ita scriptum me voluisse, testatur an¬ 
notatio. Errorem sero agnoui. 
Ibidem sect. 5 . σπουδαϊ τυγχάνουσιν ονσαι πάσι καϊ 
ό βίος. Quis primus vulgatum nunc TraG^u-dluiexerit, non¬ 
dum inuestigaui. Sylburgiana verum πάϋι sine varietate 
