AD LIBRI VIII, 5. 
46i 
i*um init orem turpi vocabulo vocant . Hanc puto esse nyctL 
coracein: facie enim repraesentat cornum. 
Ibidem : ταυτα τρία όντα όμοια τάς oipsig. Scaliger 
haec ita interpretatur, vt tria haec aurita esse dicantur. 
Ibidem sect. 3 . σπίζα. Fringillam et σπίζαν recte ha¬ 
beri pro ea anicula, quam Galli pingon vocant, duabus in- 
primis de causis censebat Scaliger. Primum quod accipiter 
fringillarius praecipue hieme id genus auium impetit; γη - 
de σπιζίας graece appellatus fuerit. Alterum argumentum 
praebet similitudo nominis, Franghiolo, quo hodieque 
Itali auem vocant. Idem Scaliger aegithalum maximum 
interpretatur Vasconum Durbec: duro enim esse rostro, et 
multum accedere ad fringillam. Italorum quosdam vocare 
Frison dei becco grosso . De reliquis duobus dubius haeret. 
Χλωρίδα Gallis verdon aut verdier vocatam auem esse censet. 
Ibidem: πλην έχει περί τον αυχένα κυανονν. Hanc 
Codicum scripturam cum Camo posui, vbi vulgo deerat 
praepositio περί. Annotatio negligenter aut vitiose scripta 
varietatis auctorem et fontem non indicauit. Si praepositio 
additur, ad vocabulum κυανονν intelligitur aut excidit 
χρώμα nomen. 
Ibidem sect. 6. Vulgata scriptura erat: καί τούτων 
ενιοι δια των φαινομένων τρεφόμενοι, όσοι μή σαρκοφά¬ 
γοι , οίον περί τε τάς λίμνας καί τους ποταμούς ερωδιός 
καί λ. quam accurate indicare oblitus sum in annotatione. 
Praeterea articulus τάς ante λίμνας in nostra editione 
male omissus est. 
Ibidem sect. 7. σχοίνικλος καί κίγκλος καί πυγαργος 
\καί 6 τρύγγας.] Scaliger ad haec ita: In nono a Philo¬ 
sopho σχοινιών appellatur, vbi alaudae amicum praedicat · 
Certe auicula est paulo maior alauda , cuius et faciem et 
colorem refert: iuxta mare et stagna marina agens, in 
iuncetis palustribus nidificans, motans caudam; quae ab 
incolis alauda marina dicitur: nihil, vt puto, ab huius 
descriptione distans. Quare non incommode σχοίνικλον 
