4/6 
CVRAE POSTERIORES 
tempore , quo Brachmani flumen transire consueuerunt, 
diuino asserunt iudicio dictum animal non videri in fluuio. 
Sed alius anonymus interpres hucusque ineditus in Codice 
Parisiensi 1720 . et 4886. locum ita variauit: Fiuuium au¬ 
tem ipsum cum maxima difficultate dicunt transivi, pro¬ 
pter eum quem modnto tyrannum vocant. Animal enim 
quoddam in supra dicto fluuio esse memoratur, quod tan¬ 
tae magnitudinis dicunt , vt totum sicum asserum possit 
eleuatum deuorare. Vides in eleuatum latere elephantum; 
in vitiosis sicum asserum debet latere versio graecorum 
verborum καί ακέραιον . Forte fuit ac sincerum. Narra-* 
tionem quomodo auxerint et corruperint sequiores, apparet 
ex loco. Vincentii Rellouacensis in Speculo Historiali V, 60 · 
vbi posuit locum ex Epistola Alexandri: Bestia vero ma¬ 
ior elephante cum tribus cornibus in fronte, quae dicitur 
odontatyrannus , occidit viros 3o y et 53 inutiles calcando 
nunc locum de insulae Taprobanae fructibus 
p. 4. έχει §i καί φοίνικας καί το κάρυον το μέγιστον y το 
3 Ινδικόν , καί το λεπτόν τό άρωματίζον. quae Ambrosius 
vertit: Insuper habet insula haec dactylos, nuces quas 
Indicas dicimus grandes, et minutas, odoriferas tamen; 
item et nuces quas corylos dicimus. Sed alter interpres 
■ineditus Parisiensis: Habent et dactilos , et nuces indicas 
grandes, habent et minutas odoratissimas nuces, quas 
corilos nos vocamus. Male igitur Ambrosius nuces mino¬ 
res dispescuit in duas species. Non est igitur Simeon Se- 
thi primus inter graecos scriptores, qui Myristicae mo- 
schatae fructum κάρυα αρωματικά vocatum memorauerib 
vti censuit doctissimus Sprengel Historiae rei herbariae 
X. p. 217 . 
De pipere haec tradit p. 5. Kal φ&άσας. εγγύς των 
καλούμενων (βήβαιδων , των το πέπερι βυναγόντων * idvos 
δέ έστιν εκείνο πάνυ βμικρότατον και άυρανέοτατον, λίτ 
Sivoi; σπηλαίοι; ένοικοΰντες» οϊζινες καί κρημνοβατειΡ 
