AD LIBRI IX, i. 
479 
Ad VIII, 27, 4 . τοίς Si οπανία, οΐον τοίς λύκους καί 
ζοίς ίέραξυ, τοΐς Si σαρκοφάγους ολίγη. De vitio vulgatae 
scripturae τοίς Si σαρκοφάγους, η ύλη , admonuit Scaliger, 
qui in versione additum σπαν ia reddidit, et coniunctionem 
Si ante σαρκοφάγους omisit. Equidem duce versione Gui- 
Jelmi scribendum censeo: τους Si σπάνιά. Kal roi b μεν 
σαρκοφάγους, olov τους λύκους καί τους Ιέραξιν, ολίγη * 
σπάνια γάρ — όρνεα. Ita recte respondet huic alterum 
membrum: τους Si δασύποσυ etc. Ceterum de luporum 
magnitudine consentit Herodotus 2, 67. καί τους λύκους ού 
πολλω τέω εόντας άλωπέκων μέζονας. Asinorum magni¬ 
tudinem et praestantiam testatur etiam Sonnini Voyage 
dans ia haute et basse Egypte Tom. II. pag. 353 . sqq. De 
bobus et vaccis vide Abdallatifi notitiam pag i 4 o. cum an¬ 
notatione Galli doctissimi Silvestre de Sacypag. i 55 . 
Ad VIII, 29, 1. Αναφέρει Si τά ζώα καί τω εύημερειν 
— καί περί τάς κυήσεις. Bene ad haec Scaliger annota¬ 
vit: Εύημέρια nunc non est propter sese, sed propter ho¬ 
minem. Sane ita est ; vti si melius habeant sese piumtes, 
melius habeant nos mortui. 
Ad Libri IX. Cap. 1. SecL 1. τά μέν γάρ παρ' άλλη - 
1 ων, τά Si παρά των ανθρώπων, όσαπερ ακοής — διαι¬ 
σθάνεται τάς δυαφοράς. Gaza γάρ scriptum legit et sic 
vertit: alia enim picissiminfer se, alia ab homine, {quae 
scilicet auditu non carent,) non modo strependi sed etiam 
significandi differentias possunt dignoscere. Copulauit 
igitur verba όσαπερ — μετέχει cum membro παρά των 
ανθρώπων, reliqua communia fecit propositioni; sed ita 
omissum oportet in postremis geminum όσα. Scaliger: 
qualia sunt quae audiendi sensus sunt participes, non so¬ 
lum ad sonorum sed etiam ad notarum differentias perci¬ 
piendas. Quemadmodum, etiam Camus: ce sont ceux qui 
sont capables d'entendre: je ne veux pas dire seulement 
d'entendre Ia differenee des sons, mais de plus, de dis - 
cerner la pariete des signes. Quam rationem si sequaris, 
