486 
CYRAE POSTERIORES 
ceruos Libycos et serpentes ibi ingentes, qui magno nu¬ 
mero ceruos quiescentes inuadere dicuntur: έσμός άπειρε- 
σίων όφίων στυγεραί τε φάλαγγες. Contra Aristoteles II. 
A. 8, 22, 3 . in omni Libya ceruum extare negat. 
Idem Oppianus versu 285. seqq. cancros iluuiatiles come¬ 
stos remedium vulneribus praestare ait, et serpentium re¬ 
liquias dentibus adhuc inhaerentes corpori ita excidere. 
Similis est narratio de bobus a Libycis serpentibus imma¬ 
nibus interfectis et triremem inuadentibus apud nostrum 
8, 27, 6. Obiter moneo, extare apud Eustathium ad Uiad. 
р. 678. ed. Basii, narrationem de Idae serpentibus magnis, 
qui ceruos aggressi eliserint: Ιστορείται δε καί οφεις την 
Ιδην ίνεγκέίν ποτέ, οϊ καί ελάφους, φασίν , άνηρουν είλου - 
μενοι περί τά σκέλη αυτών καί περί τους αυχένας , καί 
δένδροις προσαρτώντες αυτούς . Ceterum Oppianus prae¬ 
ter damam nouit etiam axin Indiae Plinio dictam 8, c. 21. 
Iliam εύρυκέρωτα vocat 2, 293. hanc ϊορκον 296. Kyranis 
secunda p. 77. ceruorum species tres enumerans: et vna 
species vocatur πλατύκερως , i. habens cornua lata et ex¬ 
celsa. Recentioribus Graecis damam audire πλατυκε'ρωτα 
et πλατώνιον testatur Cangius in Glossario, in Macedonia 
πΧατάγωνι vocari ait Bellonius Observ. I, 54 . qui πρόκα 
Aristotelis esse damam existimauit. 
Qui σουβος appellatur ab Oppiano 2, 382. (in Codice 
Veneto σονβλος), nec ad ceruorum nec ad ouium caprarum- 
ve genus pertinere videtur, si recte poeta versu 385 . dixit 
ενρύτατον μετωπον, bouiilo generi fere peculiare. Nomen 
subi alibi non repertum habet Anonymus Augustanus MS. 
с. 33 . ότι ο σουβος ώς πρόβατόν έστι ξανθόν καί λεϊον, etc. 
Ad IX, 9? 2. σώζηται ά&ρόα, ούκ έρχεται ποός αυ¬ 
τά. Sylburgii coniecturam άΰώα recepit Camus , qui recte 
monuit, Gazam videri scripturam απέρχεται άπ αυτο)ν 
reddidisse. 
Ad IX, xo, 1. έτι δε τών τοιοντων — καί ορτυξ. Ιη 
