AD LIBRI IX, 19. 493 
Francineas Mansoriis, vir doctus, — non posuit nisi tria 
genera , simul etiam Lydio enumerato, et omisit τον βω- 
ιιολόχον; dicitque lupum appellari a suis Scurapolam. No¬ 
men tamen paruo plus competit, vt scurram dixerint τον 
βωμολόχον· Sed plus fidei habuit Theodoro transferenti, 
quam Aristotelis Codici . Nos autem tria illa genera, prae¬ 
ter quartum illud Lydium, omnia vidimus . Albescunt 
plumae aliquot primo generi hieme ad pectus: etiam in 
alis et in capite conspeximus: multas enim venati sumus 
plumbeis globulis . — Monedula autem nomen fuit augu- 
rwn, quoniam esset oscent: monere autem loqui. Non, 
vt quidam putauere, a moneta, quia monetae amantissima 
sit monedula . 
Ad IX, 19, 6. ϊβιες — έν δέ Πηλουσίω εισίν. Hic 
atque iterum de Generatione 3 , 6. liaec de ibi tradit no¬ 
ster : είσί γαρ τινες, οϊ λεγουσι κατά το στόμα μίγνυσΰαι 
τους κόρακας καί την ϊβιν, καί των τετραπόδων κατά το 
στόμα τίκτειν την γαλήν. Ταύτα γάρ καί Αναξαγόρας 
καί άλλοι τινές των φυσικών λέγονσι. Quae de gemina ibi 
iiic traduntur, ducta putant viri docti e loco Herodoti 2, 
76. quem liic emendatiorem ponam, quam vulgo legitur. 
Είδος δέ της μέν ϊβιος τόδε' μέλαινα δεινώς πάσα, σκε¬ 
λέα δέ φορεει γερανού, πρόσωπον δε ές τά μάλιστα, έπί- 
γρυπον, μεγάλος όσον κρεξ. Των μεν δη μελαινέων των 
αοιχομενέων προς τους όφις ηδε ίδέη. Των δ ’ εν ποσϊ 
μάλλον είλευμενέων τοΐσι άν&ρώποισι ( δι'ξαί γάρ δ ή εισι 
αί ϊβιες) ηδξ' ψιλή την κεφαλήν καί την δειρι\ν, πάσα 
λευκή πτεροΐσι πλην κεφαλής καί αύχενος καί άκρων των 
πτερύγων καί πυγαίου άκρου' ταύτα δέ, τά εϊπον, πάντα 
μέλαινά εατι δεινώς, σκέλεα δέ καί πρόσωπον έμφερης vij 
ετέρη. Vulgatur ibi : (— ϊβιες,) ψιλή ■ — δειρην πάσαν λευ¬ 
κή — καί τού αύχε'νος — Ταύτα δέ τά εϊπον πάντα, με¬ 
λανά εστι δεινώς. Initio η ψιλή est in tribus Godd. vbi 
latet ηδε, intellecto ίδέη, quo pronomine omisso, claudicat 
structura: nec commode licet hic cum Reiskio ei Wesse- 
