AD LIBRVM X. 
5s3 
inter Aristotelicos commemoratum υπέρ τον μη γένναν 
esse eum ipsum, quem nos loco decimo positum historiae 
subi unximus. Atque hoc vnicum adhuc antiquitatis testis 
monium disertum de hoc libro repertum esse existimo. 
Plura in eo supersunt vel vitiosa vel dubia, quae do¬ 
ctioribus emendanda commendo. Nunc videbimus loca ea, 
vbi scriptor modum tangit, quo vterus semen masculum 
ad se trahere dicitur. Sic igitur Gap. 2 , 1 . έντεν&εν (ante 
Os vteri proiectum) σπώσι τω πνεύματι, οϊον ai ρίνες, 
καί ai νστέραι το σπέρμα . Iterum cap. 3, 4, πνεύματι τ& 
γάρ έλκει η υστέρα τό προσελ&όν έξωθεν αυτή, ώσπερ 
πρότερον εϊρηται .— Όσα δέ πνεύματι , πάντα ίσχύϊ ερ¬ 
γάζεται. Tertium cap. 3, 7 · έντεύ^εΡ γάρ σπα τω πνεύ- 
ματι , ώσπερ τοϊς στόμασιν η τοϊς μυκτηρσιν' πάντα γάρ 
όσα μη όργάνοις προσάγεται, η σύμφνσιν έχει άνω&εν 
κοίλα οντα, η πνενματι ελκονται εκ τούτου τού- τόπου. 
Quae admodum vitiosa emendare non possum. In iis, 
quae sequuntur, similitudinem quandam inter partes vteri 
et nares adstruere conatur scriptor: vnde equidem suspi¬ 
cor, in eo loco, vbi est η σύμφνσιν — · η πνεύματι ελκονται 
τόπου, non de duobus diuersis modis attrahendi cor¬ 
poris alicuius esse sermonem, sed de vno tantum, quem 
similem esse ait scriptor ei, quo os vel nasus per spiritum 
intro actum attrahit aerem, odores, aquam et similia cor¬ 
pora. Sunt de modo attrahendi vtero proprio loci etiam 
Aristotelis, veluti de Gener, anim. 2 ,4. φέρεται γάρ έκα¬ 
στον εις τον οίκείον τόπον, ούδεν άποβιαζομένον του 
πνεύματος, ούδέ άλλης τοιαύτης αίτιας άναγκαζούσης, 
ώσπερ τινές φασιν ελκειν τά αιδοία, φάσκοντες ώσπερ τάς 
σικύας , τω τε πνεύματι βιαζομένων. vbi Gaza vertit: non 
vim spiritu inferente, non alia eiusmodi causa cogente , vt 
quidam a testibus trahi modo cucurbitarum medicinalium 
per vim spiritus opinantur. Guilelmas diuersam scriptu¬ 
ram spiritu a vim passis (υπό βιαζομένων) reddidit. Ge¬ 
minus modus trahendi hic memoratur, vnus cucurbitarum 
