JLIBRVM XXL 
0:27 
fert: Finit feliciter opus Alberti magni Philosophi de ani¬ 
malibus : impressum Mantuae per Paulum Johannis de 
Butschbach alamanum Maguntinensis dioecesis. Sub anno 
dni Millesimo quadringentessimo septuagesimo nono: die 
vero duodecima lanuarii: regnante ibidem felicissime il¬ 
lustrissimo domino Dno Friderico de Gonzaga Marchione 
tercio. Consentit fere cum Veneta, quae inde expressa 
fuisse videtur, scriptura vtrobique tam miris litterarum 
ductibus et compendiis implicata, vt describentium vel 
legentium errores hodie non facile caueri possint. Lugdu¬ 
nensis contra scripturam non solum elegantiorem et faci¬ 
liorem, sed etiam emendatiorem exhibet, ita tamen, vt 
in locis non paucis comparata Veneta et Mantuensi inter¬ 
polari atque emendari possit; quod feci, admonito ple¬ 
rumque lectore. Albertus quae de suo ingenio addide¬ 
rat, vncis appositis distinxi, veluti Capitis IV. sect. 2 . ex¬ 
trema verba: tamen iam visus est mus , qui ratius voca¬ 
tur — sedens erectus. Idem enim in argumento excerpto 
liuius libri pagina 102 . auersa ita scripsit: Et nos in par¬ 
tibus superioris Germaniae murem vidimus , qui tenendo 
candelam ministrabat lumen comedentibus ad praeceptum 
magistri sui . 
Alter locus est Capitis 8 . sect. 3. vbi bombycum et 
serici iit mentio, quae ab Aristotelis aetate videtur esse alie¬ 
na. De reliquis locis lector admonitione nostra non 
egebit. 
Supersunt loca duo, de quibus dicendum aliquid exi¬ 
stimo. Primus est de natura, motu et coitu lumbricorum 
Capitis 9 . sectione 1 et 2 . quem iam olim comparaueram 
cum recentiorum scriptorum obseruatione in libro supra 
nominato Lipsiensi p. 234 . Postea reperi locum in Alberti 
versione libri Aristotelici de animalium incessu cap. 9 * 
vbi haec Philosophi verba interpretatur: τα δ’ Ιλνσπάσει 
χρώμενα , καΰάπερ τά καλούμενα γης εντερα καί βδέλλαι. 
Ταντα γάρ τω μίν ηγουμένφ προέρχεται, το δε λοιπόν 
