AD LIBRI I. CAP. I. 
7 
άλλως ex Med. Venet. et versione Tliomae correxi. Prae¬ 
terea Tliomas όρνιΰιον pro όρνεον scriptum reddidit aui- 
cilia. Nunc ad rem. Hesychius: δραπενίδες, είδος όρνεου. 
vbi iam olim C. Gesner. δρεπανίδες colrexit. Idem: δρεπα- 
νίς , κέγχρος. vbi κεγχρϊς scribunt. Philoponus ad Ari¬ 
stotelem de anima, littera M. 6 . οντω καί άποδά φαμεν 
ζώα, ον τα μηεχοντα πόδας; άλλάτά μικρούς εχοντα.Έστι 
δI πτηνόν τι τοιοντον, έοικός χελιδόνι, κα$ εσπέραν ιπτά¬ 
μενον , ο καλείται νυκτερίς. De postremo nomine dubito. 
Eustathius ad Odysseam p. 176 . καί παράΛνκίοις καί μέ¬ 
χρι νυν * οϊχελιδόνας τινας, άς οΐ Ιδιώται πετροχελιδόνας 
ψασίν, εκείνοι καλονσιν άποδας. Alberti versionem posuit 
Gesner. Histor. Anium p. 545. quem ex Editione Mantua¬ 
na comparatum cum Codice Msto et versione Scoti posuit 
Camus Notitiar. T. 6 . p. 453. vnde nihil nisi nomina bar¬ 
bara lucramur. Rectius comparauerit lector nec sine 
fructu obseruationes Imperatoris Fridepci II. de Venatione 
p. i3. ad quem locum annotaui quaedam de specie auium, 
quae transferre liuc nolo. Fuit tamen, qui apodein Aristotelis 
et Plinii de Pro cellari a Linnaer interpretaretur, secutus 
exemplum Pennanti. Falculam Gaza etiam ripariam voca¬ 
vit, taXatus eant ob causam. Plinius 1 l.s. 107 . Qui negant 
volucrem pilam sine pedibus esse , confirmant ei apodes ha¬ 
bere et hirundinem et drepanin in eis , quae rarissime ap¬ 
parent. vbi Codd, scripti, pro hirundinem habent Ocen y oten, 
rectorem , nectorem. Ex postrema scriptura Hermolaus 
Barbarus nycterim coniecerat, quem Pin tianus refu tauit, 
qui locum Joannis Philoponi ignorabat, vnde Hermolai 
coniecturae poterat auctoritas aliqua conciliari. De apodir 
bus dicetur accuratius infra ad 9· c. 3o. 
10 . μονωτικά] Vulgatum μοναδικά e x M e d .Veneto, Canis. 
Vat. Reg. correxi, solitaria versio. Thoinae. Igitur etiam 
altero loco, qui statim sequitur, vulgatum μοναδικών 
corrigendum fuit, vbi libri scripti tacent. Verba σπορα¬ 
δικά έστιν ι αγελαία μίν ονν vertit Tliomas : dispersa . 
