AD LIBRI I, CAR IX. 
35 
illa* ακοήν εχοντα, recte ab initio propositionis vniuersae 
posita sunt; alterum membrum καί πόρους φανερούς per¬ 
tinet potius ad exceptionem. Sed plura in lioc loco tur¬ 
bata fuerunt a librariis * quae nemo interpretum hucusque 
auimaduertit; de quibus statirn dicetur. Venetus autem 
liber ita scriptum habet: όσα ούτω τε κητώδη, πάντα έχει* 
τά ώτα, ακοήν εχει καί πόρους φανερούς έχει, οΐς ακούει * 
ο δέ δελφίς άκούει μέν , ονκ έχει δέ.ώτα · τά δ’ άλλα κινεί 
etc. Is adeo plura omisit, quam reliqui Codices, et reliquis 
ita cetariis Gaza vertit, igitur ούτω κητώδη scriptum legit* 
ζωοτοκεϊ γάρ καί τά σελάχη] Haec addit, vt explicaret 
causam additamenti et exceptionis όσα γε κητώδη: nam 
cartilaginei pisces ad cete non pertinent, quanquam viui- 
pari, nec aures nec meatus auditus manifestos habent. To¬ 
tum locum Plinius ita vertit 11. s. 5 o. Sed auriculae om - 
nibus animal duntaxat generantibus, excepto vitulo ma¬ 
rino atque delphino et quae cartilaginea appellauimus et 
viperis. Haec cauernas tantum habent aurium loco, prae¬ 
ter cartilaginea et delphinum , quem tamen audire mani¬ 
festum est. Nam et cantu mulcentur, et capiuntur attoniti 
sono. Quanam audiant , mirum . Ex quo loco licet su¬ 
spicari, olim locum Aristotelis auctiorem, et integriorem 
fuisse his fere verbis: ζωοτοκεϊ γάρ καί τά σελάχη καί ή 
εχιδνα. 
η μεν ούν φώκη] Ante haec verba vulgo legitur mem¬ 
brum hoc: άλλά μόνον άνΰρωπος ονς ον κινεί, quod hic 
alieno loco positum seriem orationis turbat, igitur in po¬ 
steriorem et suum reieci. Versio Thomae ονς omisit , quam 
secutus sunii 
ούκ εχει δέ ώτα ] Dialectica consecutio postulabat addi 
ούτε πόρους φανερούς. Altera enim positio continetur ianl 
illa superiore exceptione, πάντα εχει τά ώτα ε'ξω φώκης τε 
καί δελφίνος . 
Τά δ * άλλα κινεί πάντα ] In repetita eadem sententia 
solet noster μέν^ ovv ponere. Malim igitur Τά μεν ούν 
C 2 
