56 
A D N O TAT IONES 
εκ της κοιλίας τάς Ικμάδας τάς περισσάς. Scaliger συνηρ- 
τηται verbum ad iecur et splenem simul referri censuit; 
quod lieri per leges grammaticas non licet. 
πλείστοις] Versio Thomae πλείοσιν habet. Sequens συμ¬ 
βαίνει δέ τούτο refertur ad verba ουκ έχει χολήν — έπεστι, 
male interposita descriptione figurae liepatis disiuncta, vt 
animaduertit Scaliger. Deinde pro εν τοίς Ιερείοις versio 
Thomae habet in multis sacris. Scriptum igitur fuit in 
libro eius εν πολλοίς ΙεροΙς. et statim: in loco quodam 
Calcedoniae in Euboia non habet. Noster de Partibus 4 . 
c. 2. συμβαίνει δέ το τοιούτον καί περί τά πρόβατα καϊ 
τάς αϊγας · τά μέν γάρ πλείστα τούτων έχει χολήν * άλλ* 
ενιαχού μέν τοσαΰτην, ώστε δοκείν τέρας είναι την υπερ¬ 
βολήν, οϊον εν Νά'ξω· ενιαχού δ’ ουκ έχουσιν, οίον εν 
Χαλκίδι της Εύβοιας κατά τονα τόπον της χώρας αυτών. 
Causam reddere voluisse videtur Aelianus li. a. 16, 26. 
vbi idem de Scytliicis ouibus narrat, quem locum ignora¬ 
bant interpretes Herodoti 4 , 55 . cum dubitabant de lectio¬ 
ne vulgata: τοϊσι δέ κτηνεσι η ποίη άναφυομένη εν τη 
Έκυάικη έστι επιχολωτατη πασέων ποιέων των ημείς ϊδμεν. 
Hoc nostro in loco χολήν Albertus interpretatus est cystin 
felleam. De Partibus 1. c. est: έχει δέ χολήν τά πολλά των 
έναίμων ζώων τά μέν έπϊ τω ηπατι, τά δ’ άπηρτημένην 
έπϊ τοίς έντέροις, ώς ούσαν οΰχ ηττον έκ της κάτω κοιλίας 
την φνσιν αυτής. 
τους δύοντας] Versio Thomae videntes δεωρονντας red¬ 
didit. Sequens ίδιον omisit Rhen. 
Tij δ ' άορτη] Aldina, Μ. V. R. A. Canis. Rhen. versio 
Thomae habent αρτηρία , in Regio tamen correctum. De¬ 
inceps per hepar pertransit versio Thomae, omisso γάρ, 
habet. Reg. Ambr. ου διέχει. Male. Noster de Part. 3 , 4 . 
τείνει δι αυτού ( ηπατος) φλέψ, εξ εκείνης δ ’ ούδεμία. 
Ibidem verbo διέχειν similiter vtitur : διά μέν των άλλων 
σπλάγχνων διέχονσεν ai φλέβες, διά δέ της καρδίας ου 
διατείνει ψλέΦ. 
/ 
