AD LIBRI II. GAP. III. 
83 
άνω μέγα, το δέ φέρον το βάρος καί πεξευον μικρόν, άνω 
δ 1 έστίν ο καλούμενος £ώραξ άπό της κεφαλής μέχρι της 
εξόδου του περιττώματος. Τοϊς μέν ούν ανθρώπους τούτο 
προς τό κάτω σύμμετρον καί πολλώ έλαττόν εστι τελείουμέ¬ 
νους , νέους δ ' ουσυ τουναντίον τα μέν άνω μεγάλα, τα δέ 
κάτω μικρά' δυο καί έρπουσυ, βαδίζευν δ* ου δυνανταυ. 
Το μέν πρώτον ουδ’ ερπουσυν, άλΧ άκυνητίζονσυ · νάνα 
γάρ ευσυ τα παυδία πάντα · προϊουσυ δέ τους μέν άν&ρώπ.ους 
αύξεταυ τα κάτωθεν, τους δέ τετράποσυ τουναντίον τά κά¬ 
τω μέγιστα τό πρώτον, προϊόντα δ ’ αυξεται επί τό άνω' 
tomo δ’ έστί τό άπό της έδρας έπϊ την κεφαλήν κύτος. 
Αιό καί υχρει ου πώλου των ίππων ονδέν η μικρόν έλαττονς 
είσί , καί νέου μέν όντες ΰυγγάνουσυ τω όπισθεν σκέλευ της 
κεφαλής, πρεσβότερου δ* όντες ου δυνανταυ. VndePlinius 
1 1, s. ιο8. Solidipedum crura statim iusta nascuntur men¬ 
sura, postea exporrigentia se verius quam crescentia. Ita¬ 
que in infantia scabunt aures posterioribus, quod addita 
aetate non queunt , quia longitudo superficiem corporum 
solum ampliat. Accedit auctoritas Xenophontis de Eque¬ 
stri re I, 16. de aestimanda pulli futura magnitudine: 
ύτσυ γάρ αν ώσυν al κνημαυ ευβός γενομένου ύιρηλότα- 
ται, οντος μέγιστος γίγνεται. προϊόντος γάρ του χρόνου 
πάντων των τετραπόδων ai μέν κνημαυ εις μέγεθος ου μά- 
1 α αυξονταυ, προς δέ ταότας, ως άν συμμέτρως εχη , 
συναυξεται καί τάλλο σώμα. Xenophonti κνημαυ sunt, 
quae Philosopho nostro τά κάτω dicuntur. Obseruationem 
eandem confirmauit BuJfon in historia naturali; equi, sed 
alia ratione e xplicare causam conatus est, quam Philosophus 
ab eo non nominatus. Oamperus olim a me consultus, re¬ 
spondit, se in iuniore elephanto pedes breuiores, in adul¬ 
to longiores posterioribus anteriores reperisse. In alteris 
literis posuit hanc opinionem, videri pedes quadrupedum 
eorum, quorum spina sit horizontalis, aequaliter crescere,· 
vt in tauro, equo, camelo et cane; contra quorum spina 
obliqua adscendaf, vt elephantis, forte etiam camelo, par- 
F 2 
