A D JN T Ο T A T IONES 
180 
εγκέφαλον μικρόν] Cf. ad sect. i 3 . dicenda. 
10. ούδέν] Vulgatum, quauquam Atticorum proprium, 
ούδέ έν ex Med. mutaui \ forte ούΰέν scribere debuissem, 
quo noster saepissime vtitur. 
σάρξ σχιστή] De Partibus 2, 8. τα μέν μαλάκια, σχεδόν 
δία σαρκώδη καί μαλακά · προς δέ τδ μη ενφΰαρτον είναι 
το σώμα αυτών, κα-βά:ιτερ τά σαρκώδη, μεταξύ σαρκδς καί 
νεύρου την φύσιν έχει’ μαλακόν μεν γάρ ώσπερ σάρξ εστιν, 
έχει δέ τάσιν ώσπερ νεΰρον * την δέ σχίσιν έχει της σαρκδς 
ον κατ εύΰυωρίαν, αλλά κατά κύκλους διαιρετήν. — υπάρ¬ 
χει δέ εν αντοϊς καί τδ άνάλογον ταϊς των ιχθύων άκάν- 
£αις, οΐον εν μεν ταίς σηπίας τδ καλονμενον σηπίον, εν 
δέ ταϊς τευέλίσι τδ καλούμενον ξίφος * τά δέ των πολυπόδων 
τοιούτον ούδέν έχει, διά τδ μικρδν εχειν τδ κύτος, την κα¬ 
λόν με νην κεφαλήν , πάτερα δ * εύμήκη. vbi vulgatum την 
δέ φύσιν έχει ex Codice Accoramboni, versione Thomae et 
Gazae in σχίσιν mutaui. Plinius ii. s. 87. Aquatilium 
mollibus nulla ossa, sed corpus circulis carnis vinctum, vt 
sepiae atque loligini. 
μέγαν καί περιφερής Vulgatum παρεμφερή δρνιΰιβχί Med. 
mutaui, quo cum facit versio Thomae: prolobum magnum 
et circularem quasi auium . παραφερή όρνιΰώδη Canis, έμ- 
φερή ορνίθι Reg. Forte nihil mutandum fuit, quanquam 
figura rotunda in plurimis adsit, ορνιΰι dictum esse po¬ 
tuit pro δρνί'&είοϊ. Sequens δμοιον ex Med. Canis, dedi 
pro όμοια, indidem est ελικι pro ελίκη. reuolutioni versio 
Thomae. 
οισοφάγον — εντερον] De Partibus 4 , 5 . μετά δέ τδ στό¬ 
μα τοϊς μαλακίοις έστί στόμαχος μακρδς, τούτου δ * έχό- 
μενος ό πρόλοβος οιόςπερ τοϊς δρνισιν, εϊτα συνεχής κοι¬ 
λία, καί ταύτης εχόμενον εντερον άπλούν [expansum Tho- 
mae) μέχρι τής εξόδου. Ταϊς μέν ονν σηπίαις καί τοϊς πο~ 
λνποσιν όμοια καί τοϊς σχήμασι καί τή άφή τά περί τήν 
κοιλίαν' ταϊς δέ καλουμέναις τευέλίσι δύο μέν ομοίως ai 
κοιλιώδεις είσίν ύποδοχαϊ, ήττον δέ προλοβώδης ή i τέρα · 
