J 
200 AD.NO TAT IONES 
7 ,ευκά] Med. μικρά τά προμηκη λεπτά — διαπεπλασμε- 
να. etparua quidem producta alba et ruffa superducta ver- 
sio Tliomae. et sunt albae et rubeae partes inuolutae ab in¬ 
vicem et continuae Albertus. Vterque igitur scriptum le¬ 
gisse videtur λευκά καί πυρρά έπιειλιγμε'να . 
τω πλάτει ] Ita pro πάχει ex M ed. versione Tliomae de¬ 
dit Camus. Deinde συνηρεφές vulgatum ex M.R. versione 
Tliomae et Gazae correxit idem, et in se magis concretum 
vertit Thomas, qui sequens καί omisit Denique ζη¬ 
λειών vulgatum corrigi iussit Sylburg. Nunc mihi clausu¬ 
lam capitis aliquis comparet, τά μεν ουν — τρόπον, cum 
clausula praecedentis: Τα μεν ουν μόρια όσα εντός καί έκτος 
εχουσι ( τά μαλακόστρακα ) ταντά έστι, et iudicet, an hoc 
caput cum eiusmodi clausula ab Aristotele profectum et su¬ 
periori additum fuisse credibile putet. Consideret deinde 
argumentum capitis; et primum quae ab initio traduntur 
de defectu viscerum, et de tribus partibus interioribus, 
oesophago, ventriculo et intestino, quas cum sanguineis 
animalibus exsanguia habent communes, De visceribus 
idem monitum iam in mollium historia praecesserat j nec 
in μαλακόστρακων historia aliquid de visceribus fuit me¬ 
moratum. Cur igitur haec absoluta vtriusque generis hi¬ 
storia demum partim iterum monentur, quae enarratio¬ 
nem interiorum partium antegredi vel comitari debebant? 
Adde, quod quaedam inepte traduntur, velut illud, san¬ 
guinea animalia habere omnia σπλάγχνα τά. εσωΰεν, qua¬ 
si quaedam viscera extus posita habeant. Igitur Gaza et 
Camus ineptum additamentum τά εσωΰεν praeterierunt. 
Quod si tres fere obseruationes de positione oculorum, de 
figura dentium et de bifurco cancrorum ventriculo exce¬ 
peris, caetera omnia, quae caput continet, ex superio¬ 
re repetita esse videntur. Itaque suspicor caput hoc to¬ 
tum accessisse ex Epitome Hieroclis vel alia; causam et 
occasionem erroris quis hodie explicare audeat? Sufficit 
