222 
ADNOTATIOJNES 
et nomine·; altera Listeri de Biualnibns p. g3. altera Bohad- 
scliii. Lis ter nititur liis argumentis. Ab Athenaeo τή&εα 
dici pholadibus et balanis similia, praeterea το τή&ος άό- 
ράβδωτον, λειόστρακον vocari, et ab Hesychio τή&εα ap¬ 
pellari αρρυγα; hinc putat speciem laeuem pholadis in~ 
telligi ex eo genere, cuius concha testulis componitur, et 
quod in fissuris et rimis rupium viuit. Censet igitur a tu¬ 
buli respiratorii forma papillari τή&ος animal dictum. In 
Tabula VII. fig. 3. pinxit pholadem laeuem sub nomine Τή- 
&ος veterum. Videamus nunc singula argumenta. Locus 
Athenaei est 3. p. 88.* vbi post balanorum et pholadnm 
mentionem, (quorum non forma describitur, sed succi 
qualitas et alimenti, quod inde ad corpus humanum infer¬ 
tur) subiunguntur haec : ia Si τή&η παραπλήσια τοϊς προ- 
ειρημένοις καί πολυτροψώτερα. Deinde tanquam ex Ari¬ 
stotelis libris de Animalibus excerpta adduntur haec: 
οστρεα, πίννη, οστρεοΡ, μν$ j κτείς, σωλήν, κόγχη, λεπάς, 
τή&ος , βάλανος —- ϊστι δε ό μέν κτεί<ς ίραχνόοτρακος, 
ραβδωτός, τό δέ τή&ος άρράβδωτον , λειόστρακον, ή δε 
πίννη λεπτόστομον etc. Sed haec eo quidem ordine in li¬ 
bris superstitibus hodie non leguntur; nusquam autem no¬ 
titia testae tethyi; nec vsquam singulari numero τή&ος di¬ 
xit Philosophus. Ex Hesychii loco multo minus arguere 
aliquid licebit. Is locum Iliadis 16 , 747 . interpretatur, vbi 
vrinator dicitur in mari quaerere ad cibum τή&εα διψών. 
Grammaticus igitur primum τή'&εα explicat per ostrea*, 
deinde τά αρρυγα ή όστρεα ζητών. Tertio loeo habet τή- 
&υα, τενάγη, ά προσχέονσιν οί ποταμοί, καί είδος όστρέων. 
Idem Grammaticus alibi ή&εα διψών ex eodem Poetae loco 
positum οστρεα ζητών interpretatur. Etymologici M. 
auctor a verbo τητάω , quaero, deriuat in Homerico loco 
τήτεα , id est ostrea, addens: τήτεα γάρ είσιν, ά ζητονντες 
καταδνουσιν. Vocabulum αρρυγα in Hesychio nemo in¬ 
terpretari adhuc potuit; multo igitur minus arguere ali¬ 
quid inde Listero licuit. Plura habent Grammatici veteres 
