) 
AD LIBRI IV. CAP. IX. 219 
pulsi. Idem c. 5 i. s. 112. Ranis sonus sui generis, vt di¬ 
ctum est, (nisi si et in his ferenda dubitatio est) qui mox 
in ore concipitur, non in pectore. Quae quidem posterior 
obseruatio digna profecto est eo viro, qui de sono proprio 
ranarum dubitaret. Vnde apparet, priorem obseruationem 
multo distinctiorem Aristotelea non esse profectam ab ob- 
seruatione Plinii, sed aliunde traductam, forte ex inter¬ 
pretatione Nigidii Aristotelea. Sed in eoerrauit, quod mares 
ololygones nominat, cum id vocabulum ad vocem marium 
pertineat; quanquam posteriorem aetatem etiam animalis 
genus aliquod eo nomine appellasse certum sit, incertum 
quo nomine liodie appelletur. Praeclare autem διαλαμπού- 
g ας σιαγόνας extentos buccarum sinus et perlucentes in¬ 
terpretatus est, sed in verbis liaec notio non inest, qua¬ 
lia liodie scripta leguntur. Propius aliquanto a graecis ab¬ 
est ver sio Gazae: cum sinus buccarum maxillis distentis 
interluceat. Sed is buccarum sinus ex Plinio, vnde plura, 
admiscuit: in graeco sunt maxillae perlucentes. Verba et¬ 
iam έκ της Ιπιτάσεως, i. e. ex intentione, dubitari potest, ad 
oculos lucentes an ad mandibulas referenda sint. Distentae 
certe buccae aut maxillae non insunt in illis verbis, nec in 
istis de superiore maxilla, όταν περιτεινη την άνω, quae 
Gaza reddit: superioreque intenta. Camus plura in ver¬ 
tendis graecis peruertit. Primum de postrema vel intima 
lingua, τά δέ προς τον φάρυγγα άπολε'λυται, καί έπε'πτυ*· 
κται, quae Gaza verterat: intima vero absoluta ad guttur 
applicatur: hunc ducem secutus temere posuit: est det a- 
chee et peut s 5 etendre sur le pharynx. C ’ est par le moien 
de celte disposition etc. Rectius autem Albertus in ver- 
sione huius loci habet: In sono enim huius inferius linguae 
primo soluitur et anterius affigitur palato . Porro male Ca¬ 
mus : elle etend et avance la levre superieure. Cette tension 
des lepres les rend transparentes. Quanto melius auctor 
libri de rerum natura apud Vincentium Bellouacensem 
Speculi naturalis 20. c. 60. Huius vocis ratio secundum 
