A D N O TAT IONES 
292 
των ai περίστεροί eadem versio reddidit, pro φάττα vero 
fassa. Postea έγγονα Med. Vat. hic et alibi. Denique καί 
τον φθινοπώρου dedi ex Med. Reg. Rhen, et versione Scoti, 
vbi tamen est: meliores pulli eorum in autumno et vere , 
et peiores in hieme et aestate. Albertus : quam aestiui et 
hiemales. Contra vulgatum η του φθινοποψον reddidit 
Tliomas melior — quam autumno. Igitur βελτίω scriptum 
legit. Noster infra 8 , 3 . άλλο δέστιν, ο ζη καρποφαγονν- 
τα καί ποοφαγοΐιντα , οΐον φάψ, φάττα, περιστερά , οινάς, 
τρνγών. Φαττα μέν ονν καί περιστερά άεϊ φαίνονται’ τρύ¬ 
γων δε τον θέρους' τού γάρ χειμώνος άφανίζεταί’ φωλέί 
γάρ’ οινάς δέ τον φθινοπώρου καί φαίνεται μάλιστα καί 
άλίσκεται. ν Εστι δε το μέγεθος η οινάς μείξων μεν περι¬ 
στεράς, έλάττων δέ φαβός’ η δέ άλοισις αυτής γίγνεται 
μαλιστα καπτονσης το ύδωρ, vbi vocabulum φάψ omittunt 
Med. Reg. et versiones tres. Secundo loco, vbi repetitur 
φάττα , Camus φάψ dedit e Yat. Reg. quamquam ibi iun- 
ctim legatur φάψ, φάττα. Rationem edit, quod Athenaeus 
9. p. 394. ex h. 1 . retulit η δέ φάψ καί ή περιστερά άεϊ 
φαίνεται: infra vero cap. 12. noster posuit: άπαίρουσι 
δέ καί al φάτται καί αί πελειάδες καί ον χειμάζουσι καί 
αί τρυγόνες’ αι δέ περίστεροί κα.ταμένουσι. vbi Thomas 
habet fatgae et pe/ides, h. 1 . φαβός faue reddit. Sed non 
animaduertit vir doctus, argumentum id minus valere, 
quoniam noster 8. c. 16. extremo iterum habet: των δέ 
φασσών ένιαι μέν φωλονσιν , ένιαι δ ού φο)λονσιν, απέρ¬ 
χονται δέ άμα ταϊς χελιδόσιν . Ita enim pro vulgato τι- 
θασσών ex Med. ! Canis. versione Thomae et Gazae recte 
scripsit Camus. Ytroque igitur loco Philosophi conuinci- 
tur vitium in Aeliani Η. A. 4 , 58 . vbi ex nostro refertur: 
μέϊζον αυτό ( την οινάδα) είναι φάττης, περιστεράς γε μην 
ηττον. Is praeterea in Varia Historia 1, i 5 . quaedam ex hoc 
ipso loco, alia ex reliquis excerpsit: Λέγει δ * Λρ. καί διά¬ 
φορον είναι της περιστεράς την πελειάδα · την μέν γάρ πε¬ 
ριστεράν είναι μείζονα ? την δέ πελειαδα βραχντέρα.ν 9 καί 
