AD NOTATIONES 
291 
phanem , τιέλασεντωρ, τιΰασοτρόφος apud auctorem Cy¬ 
negeticorum; et in Nostri historia animalium Editionem 
Leoniceni cum Camotiana hoc vocabulum cum deriuatis 
simplice σ scriptum exhibere testatur Sylburg in Indice. 
Inspiciamus nunc ea quae Athenaeus tanquam Aris tote- 
lica aliunde duxit : Η μέν ovv οίνάς, φησίν o' Αριστοτέλης, 
μΰζων έστί της περιστεράς, χρώμα δ'έχει οίνωπόν' η δέ 
φάψ μέση περιστεράς καί οίναδος, η δε φάσσα άλέκτορος 
το μέγεΰος, χρώμα δε σποδιάν * η δέ τροχών πάντων έλάτ- 
των, χρώμα δέ τεφρόν . Quae quidem hucusque non solum 
minus integra sed etiam confusa legebantur: nuperus de¬ 
mum Editor exCodd. duobus nouem ista verba suppleuit, 
χρώμα δ εχει οίνωπόν · η δε φαψ μέσον (Epitome ΜΒ,.μέση) 
περιστεράς. Sed hoc supplementum nec nouum est nec 
viris doctis ignotum fuit, (posuit enim H. Stephaniis 
sub voce οίνάς et alibi) quanquam fons latuit Editorem 
Argentoratensem, qui nimis imparatus ad Athenaeum ac¬ 
cesserat. Ecce enim Eustathius ad Odysseam p. 475. ed. 
Basii, haec ex Athenaeo nominato retulit: Ιστορείται δέ 
ζωϊκώς, ότι περιστερών είδη πέντε, οίνάς μείζων περιστε¬ 
ράς , οίνωπός το χρώμα, φαψ μέση περιστεράς και οίνά- 
δος, φαττα μέγεθος άλέκτορος, χρώμα δ'αυτής σποδιάν, 
και τρύγων πάντων έλάττων η χρώμα τεφρόν καί περι¬ 
στερά δέ η κοινότερον' πολυχρονιώτερον δέ, φασί, τού¬ 
των η φάττα, ζώσα καί τετταρακοντα ετη. Ex quo loco 
μέση posui supra, vbi Argentoratensis Editor μέσον edi¬ 
dit. Ita tandem apparet discrimen φαβός et φάττης ma¬ 
gnitudine. Quod ad οίναδα attinet:, ipsum nomen arguit 
colorem οίνωπόν ; quare vinaginem Gaza fuit interpreta¬ 
tus, Camus lePigeon vineux. Φάβα magnitudine a φασσα 
distinguit Aristoteles, nisi fallit Atheftaeus. Sed mirum 
mihi accidit, Philosophum vno tantum in loco nominasse 
φάβα cum reliquis quatuor speciebus, ceteris vero, vbi 
pariter totum genus tractat, omisisse, et quatuor reliquas 
species nominasse. In permultis vero aliis locis, vbi sin- 
