AD LIBRI V. CAP. XIII. 
3i 7 
γένεσιν, άλΧ εστιν ευτροφίας σημεϊον, οϊον έν τοϊς έναί- 
μοις η πιότης · διό καί προς την έδωδήν γίνεται εύχυμα, 
παπά τους καιρούς τούτους. Σημεϊον δέ, ότι τα τοιαύτα 
αεί έχουσιν, οϊον αΐ πίνναι και οι κηρυκες καί αί πορφύ- 
ραι, πλην ότέ μέν μείζω, ότέ δ έλάττω · ένια δέ καί ούκ 
αεί, αλλά, τού μεν έαρος εχουσι, προβαινούσης δέ φθίνει 
της ώρας, καί τέλος αφανίζεται πάμπαν, οϊον οϊ τε κτέ¬ 
νες καί οι μύες καί τά καλούμενα λιμνόστρεα · (ante Syl- 
burgium λινόστρεα , limostrea Thomae versio) η γάρ ώρα 
αύτη συμφέρει τοϊς σοψασιν αυτών. Τοις δέ συμβαίνει 
τοιούτον ούδέν έπίδηλον, οϊον τοϊς τηΰύοις. vbi ante Syl- 
burgium erat τη$έοις. Iclem affirmauit de Part. 4,5. vbi 
de ecliinorum otiis : ότι το ώόν έστι, κα&άπέρ εϊρηται 
πρότερον, ούκ ώόν, αλλά τού ζώου ευτροφία. Γίγνεται δέ 
τούτο επί πάτερα μόνον έν τοϊς όστρε'οις το καλούμενον ώόν · 
ταύτό δέ τούτα έστι καί το έν τοϊς έχίνοις. Έπεί τοίνυν 
έστί σφαιροειδής 6 έχϊνος , και ονχ, ώσπερ επί των άλλων 
όστρε'ων τού σώματος κύκλος εις — έπϊ πάτερα γάρ της πε¬ 
ριφέρειας εχουσι τά υστρεα καί οι κτένες τό τοιούτον μό- 
ριον. vbi vides ostrea appellari testacea biualuia omnia, 
certe quae valuam vtramque latam et laeuem habent, quia 
postremo loco pectinem striatum ab iis separat. Paulo an¬ 
tea erat: τό δ'ώόν καλούμενον έν τοϊς δεξιοϊς, έν δέ τοϊς 
επί ’&άτερα η έξοδος τού περιττώματος τοϊς διΰύροις' καλεί¬ 
ται δ ώόν ούκ όρ'ΰώς νπο των καλούντων ‘ τούτο γάρ έστιν 
οϊον τοϊς έναίμοις, όταν εύΰηνώσιν, η πιότης. vbi plane 
δίχέυρα appellat, quae postea οστρεα vocauit. Itaque recte 
Camus in Commentario p. 43g. vsum geminum vocabuli 
οστρεα, annotauit, et λιμνόστρεα dici putat proprium genus 
biualuium, quod ad mensarum vsus in λιμνο&αλάτταις 
seruari et nutriri solebat. Quod attinet ad naturam ouoruin, 
non erat, quod tantopere contra vsum loquendi pugnaret 
Philosophus, cuius argumenta etiam per se lenia recen¬ 
ti or experientia satis refutauit. Yiuaria ostreorum Xeno¬ 
crates c. 26 . καταβόλους vocat, vbi haec tradit: έν Έφεσο) 
