A D N O TAT IONES 
Albertum. Postremus autem Plinii locus ductus est ex nostro 
de Partibus 4, 4. τα δέ καλούμενα όλο'&οΰρια καί oi πνεύ¬ 
μονες, ετι δε καί έτερα τοιαντα έν τ y βαλάττη μικρόν δια- 
φε'ρει τούτων τω άπολελνσάαΐ’ αίσάησιν μένγάρ ονδεμίαν 
εχει, ζη δέ ώσπερ όντα φυτά άπολελνμένα. Aelianus Η. Α. 
ι3, 2 / · torpedinis et πνενμονος carnes in aceto putrefactas 
capillorum delluuium efficere ait Plinius 18 . s. 85. Pulmo¬ 
nes marini in pelago plurium dierum hiemem portendunt . 
Saepius idem in remediis nominat pulmonem marinum; 
sed argumentum naturae pliosplioricae liabet, quod idem 
refert 32. s.52. pulmone marino si confricetur lignum , ατ¬ 
ά er e videtur, adeo vt baculum ita praeluceat. Obiter ha· 
lipleumon nominatur 32. s. 53. Non inepta est L. T. Gro- 
nouii suspicio ad librum IX. Plinii, inte-lligi Medusae vel 
Actiniae genus Linnaeanum. Denique de ostreo pictorum 
in vsu addo locum Vi truiiii 7 , i3. quod ex concharum ma¬ 
rinarum testis eximitur, ideo ostrum est vocitatum. Quam 
inepte recentiores hunc Philosophi locum de Spondylo Pi¬ 
ctorum interpretentur, videre licet ex Chemnitio Colle¬ 
ctionis MartinianaeTom.VIL p. 95.Prouerbium Graecorum 
ex natura pulmonis marini desumtum habet Plato Philebi 
s. 10 . ζήν ονκ άνάρώπου βίον , άλλα τίνος πλενμονος η 
των όσα 1 9αλαττια μετ όστρεΐνων εμψυχά έστι σωμάτων . 
Synesius de Regno p. i4. homines sensu tactus et gustus 
delectatos vocat βίον ζώντας θαλασσίου πνενμονος. 
σίνος μέγ ιστόν] Vulgabatur καί αίνος τι τούτο έν τω εν- 
ρίπω των ΤΙνρραίων μέγιστον είναι, vbi Gesner p. 1107 . 
corrigebat γένος τι τούτων nixus versione Alberti: opinan¬ 
tur quidam, quod in mari, quod vocatur Orioz, quod ru¬ 
brum mare vel potius orientale vocamus, est modus huius 
animalis magnus. Ex versione Scoti posuit Camus in mari 
quod dicitur — est modus huius animalis magnus. Gaza, 
nescio vnde: jDetrimento etiam summo echinis Euripi 
Pyrrheni eandem esse confirmant. Expressit tamen σίνος. 
Versio Thomae : aiunt autem ei simium hoc in nigroponte 
